Morð er framið í Reykja­vík árið 1977. Leigu­bíl­stjóri er skot­inn í hnakk­ann og aðstæður á vett­vangi eru þannig að talað er um aftöku. Lög­reglu­mað­ur­inn Héðinn Vern­harðs­son er ungur og blautur á bak­við eyrun, en byrjar að rann­saka málið. 

Páll Ósvalds­son, hinn myrti bíl­stjóri, reyn­ist hafa verið nas­isti sem átti ansi myrka for­tíð. Hann var útsend­ari Gestapo í Danmörku á stríðs­ár­unum, njósn­aði um and­spyrnu­menn og sveik marga í fang­elsi og jafn­vel útrým­ing­ar­búðir. Þegar leigj­andi Páls heit­ins, Þjóð­verj­inn Karl Günther Schmidt, er svo num­inn á brott kemur fljót­lega í ljós að Héðinn og félagar hans hjá rann­sókn­ar­lög­regl­unni eiga í höggi við harðsvíraða nas­ista­veið­ara sem einskis svífast.

Sagan ger­ist að mestu í Reykja­vík 1977 en nokkuð ört er svissað á milli tíma­skeiða. Hún hefst í Rostov í Úkraínu 1942, þegar her­deild­ar­lækn­ir­inn Josef Mengele bjargar lífi tveggja manna, og berst til Suður-Ameríku eftir stríðið, þegar nefndur Mengele fer þar huldu höfði og landi hans Karl Günther Schmidt – sá sem hann bjarg­aði í Rostov – er þar einnig staddur áður en hann fær aðstoð Páls Ósvalds­sonar til þess að kom­ast til Íslands. 

Maðurinn frá Sao Paulo sver sig í ætt njósn­ara­sagna af gamla skól­anum. Árið 1977 er heldur ekki hlaupið með DNA-sýni inn á rann­sókn­ar­stofur í tíma og ótíma. Ónei. Saka­mála­rann­sókn Héðins og félaga tekur stökk fram á við þegar sígar­ettu­stubbur af ákveð­inni teg­und (sem finnst á morð­vett­vangi) er bor­inn saman við sígar­ettu­pakka sem finnst á öðrum stað. Gömul ljós­mynd sem rifin er á einu horn­inu og bréf­miði með heim­il­is­fangi eru enn fremur mik­il­væg sönn­un­ar­gögn.

Gömlu njósn­ara­sög­urnar og amer­ísku reyfar­arnir höfðu yfir­leitt sterka karl­hetju í for­grunni, svala og klára Bond-týpu. Lesendur fá ekk­ert að vita um einka­líf Héðins Vern­harðs­sonar. Vit­neskjan er bundin við starf hans, hann er rann­sókn­ar­full­trúi hjá Rann­sókn­ar­lög­reglu rík­is­ins, óör­uggur með sig lengi framan af, en reyn­ist síðan þraut­góður á rauna­stund, alveg ólseigur töffari sem reykir mikið og bölvar og býður öllum heim­inum birg­inn. Það er ansi lýsandi fyrir þessa týpu að eftir mikil átök tekur hann eftir „dauni eigin svita“ og finnur þar „blöndu af testó­steróni og adrena­líni og kannski viskíi“. (bls. 400). 

Maðurinn frá Sao Paulo er ekki saga sem byggir á flók­inni fléttu eða mjög óvæntri lausn. Lausnin liggur nán­ast fyrir snemma í sög­unni og eftir það kemur fátt á óvart. Það er mikið talað, mikið reykt og mikið drukkið af áfengi – eins og lög gera ráð fyrir í þess­ari teg­und bók­mennta. Þegar leikar æsast og byssu­bar­dögum, slags­málum, pynt­ingum og bíla­elt­inga­leikjum er lýst er höf­undur í ess­inu sínu og þá kemur  kald­hamr­aður og skemmti­legur húmor í ljós. Líkingar eru sumar hverjar ansi hreint frum­legar: „Njáll hljóm­aði eins og svefn­drukkin rolla sem horfir í bíl­ljós“. (bls. 258)  „Héðinn dró ósjálfrátt and­ann af öllum kröftum og gaf frá sér hljóð eins og mök­un­ar­kall elgs“. (bls 334) „Kaffið þótti honum und­ar­legt, það var dálítið eins og að drekka blóma­beð“. (bls 363) 

Það er aug­ljóst að Skúli Sig­urðs­son, höf­undur Mannsins frá Sao Paulo, nýtur þess að skrifa og það skilar sér til les­and­ans. Hann er ágætur stílisti og hefur hæfi­leika til þess að setja sig inn í tungu­tak for­tíðar – og honum tekst vel að miðla atriðum sem eru sagn­fræði­lega rétt og flétta þau saman við skáld­skap. 

Meinið er bara að sagan er allt, allt of löng og spennustigið er svo lágt að það er nán­ast undir frost­marki. Á löngum köflum er hrein­lega erfitt að halda sig við lest­ur­inn og kannski mætti segja að rit­gleði höf­undar beri sög­una ofur­liði.