Skrímsli eru börnum hug­leikin á ákveðnum aldri og skóla­systk­inin og vin­irnir Stefanía og Pétur, aðal­sögu­hetj­urnar í bók­inni, eru þar engin und­an­tekn­ing. Þau fara á skrímsla­veiðar í skíta­læknum á skóla­lóð­inni þar sem þau finna nokkra vara­sama vatna­bobba (sem eru snigla­teg­und ef ein­hver skyldi velkj­ast í vafa) og hættu­leg horn­síli með horn. Í fram­hald­inu stofna þau Skrímsla­vina­fé­lag og við það fer af stað fjörug atburða­rás sem minnir stundum á sam­bland af Óláta­garði Astridar Lindgren og ævin­týri vin­anna Randa­línar og Munda.

Vit­und­ar­miðja sög­unnar er hjá Pétri sem er sá var­kár­ari og kvíðn­ari þeirra vin­anna og meiri grúsk­ari og það er hann sem finnur raun­veru­lega skrímslið, skrímsli sem er ósýni­legt en bæði raun­veru­lega hættu­legt og getur tekið stjórn­ina á lífi skóla­barna árum saman: hinn ógur­legi myglu­sveppur! Inn í sög­una flétt­ast svo sígild minni eins og óvinur sem verður vinur eftir hvörf í sög­unni, og minna sígild minni eins og norn sem er líka upp­finn­inga­kona og á tvö bað­kör af því hún vill helst ekki þurfa að fara í bað með hund­inum sínum. 

Að fjalla um myglu­svepp á þennan hátt í barna­bók er frá­bær hug­mynd og vel útfærð. Myglu­sveppir þyrla upp lífi barna um allt land, skólum er lokað og kennslu þarf að færa annað sem riðlar bæði félags­lífi barna og örygg­is­til­finn­ingu fyrir nú utan hætt­una sem heilsu þeirra getur stafað af slíkum skað­valdi. Það er því við hæfi að myglu­svepp­ur­inn sé hættu­leg­asta skrímslið og þótt krakk­arnir í sög­unni séu vinir flestra skrímsla þá eru þau ekki vinir hans. Bókin er fyndin og skemmti­leg og auð­veld aflestrar fyrir les­endur sem eru að feta sín fyrstu skref,  með stóru línu­bili og þægi­legu letri, mynd­irnar eru lit­ríkar og líf­legar og flæða með text­anum sem gera hann enn læsi­legri.