Skrímsli eru börnum hugleikin á ákveðnum aldri og skólasystkinin og vinirnir Stefanía og Pétur, aðalsöguhetjurnar í bókinni, eru þar engin undantekning. Þau fara á skrímslaveiðar í skítalæknum á skólalóðinni þar sem þau finna nokkra varasama vatnabobba (sem eru sniglategund ef einhver skyldi velkjast í vafa) og hættuleg hornsíli með horn. Í framhaldinu stofna þau Skrímslavinafélag og við það fer af stað fjörug atburðarás sem minnir stundum á sambland af Ólátagarði Astridar Lindgren og ævintýri vinanna Randalínar og Munda.

Vitundarmiðja sögunnar er hjá Pétri sem er sá varkárari og kvíðnari þeirra vinanna og meiri grúskari og það er hann sem finnur raunverulega skrímslið, skrímsli sem er ósýnilegt en bæði raunverulega hættulegt og getur tekið stjórnina á lífi skólabarna árum saman: hinn ógurlegi myglusveppur! Inn í söguna fléttast svo sígild minni eins og óvinur sem verður vinur eftir hvörf í sögunni, og minna sígild minni eins og norn sem er líka uppfinningakona og á tvö baðkör af því hún vill helst ekki þurfa að fara í bað með hundinum sínum. 

Að fjalla um myglusvepp á þennan hátt í barnabók er frábær hugmynd og vel útfærð. Myglusveppir þyrla upp lífi barna um allt land, skólum er lokað og kennslu þarf að færa annað sem riðlar bæði félagslífi barna og öryggistilfinningu fyrir nú utan hættuna sem heilsu þeirra getur stafað af slíkum skaðvaldi. Það er því við hæfi að myglusveppurinn sé hættulegasta skrímslið og þótt krakkarnir í sögunni séu vinir flestra skrímsla þá eru þau ekki vinir hans. Bókin er fyndin og skemmtileg og auðveld aflestrar fyrir lesendur sem eru að feta sín fyrstu skref,  með stóru línubili og þægilegu letri, myndirnar eru litríkar og líflegar og flæða með textanum sem gera hann enn læsilegri.