Á föstu­dags­eft­ir­mið­degi í mars­mán­uði er ríf­andi stemn­ing á Rauða ljón­inu á Eiðis­torgi. Það er fyrst og fremst vegna þess að klúbb­ur­inn Vinir Ljónsins hafa tekið yfir stað­inn, eins og reyndar öll föstu­dags­eft­ir­mið­degi. 

Þetta er ekki karla­klúbbur, þótt það séu reyndar bara karlar í honum, og ekki fót­bolta­klúbbur, þótt þeir horfi nú og ræði mest um fót­bolta. „Það eru ýmsir sem eiga Ljónið sem ein­hvers konar fastan punkt í til­ver­unni,“ segir einn með­lim­ur­inn sem hefur fengið sér sæti við bar­inn og bætir við að á mánu­dögum séu pílu­æf­ingar pílu­klúbbs­ins í pílu­salnum. „Það er hel­víti góð stemn­ing stundum,“ segir hann um píl­una og bendir á að Lions­klúbb­ur­inn komi sér stundum fyrir í kon­íaks­stof­unni til að funda. 

Einhver lemur í glas, svona eins og til að fanga athygli við­staddra, sem flestir eru klúbb­með­limir, sem sitja á víð og dreif um bar­inn en flestir við lang­borð við glugg­ann sem snýr út að Eiðis­torgi. „Þetta …