Tvö nokkuð óbrigðul merki má hafa um að hand­rits­höf­undar og leik­stjórar glæpa­þátta í sjón­varp­inu séu að verða uppi­skroppa með hug­myndir og ættu kannski að fara að láta gott heita.

Annars vegar að þeir séu farnir að fjalla óhóf­lega um einka­líf aðal­per­són­unna, hvort sem það er rann­sókn­ar­lögga, einka­spæj­ari, lög­fræð­ingur, sál­fræð­ingur, rétt­ar­meina­fræð­ingur sem hefur það hlut­verk að leysa erfið saka­mál í við­kom­andi þátta­seríu.

Hins vegar að aðal­per­sónan sé komin með ERKIÓVIN.

Þykir vænt um illfyglið

Um þetta eru fjöl­mörg dæmi. Fyrir tæpum 20 árum var til dæmis alveg ljóm­andi skemmti­leg bresk þátta­röð í gangi sem nefnd­ist Wire in the Blood þar sem sál­fræð­ing­ur­inn Tony Hill (Robson Green) kom upp um glæpi við­ur­styggi­legra ill­menna. Þeir þættir fóru í vaskinn þegar eitt­hvert ill­fylgið fór að birt­ast í hverri þátta­röð­inni af annarri og þætt­irnir fóru að snú­ast um viður­eign þeirra Hills.

Ástæðan fyrir ERKIÓVININUM er vænt­an­lega sú að hand­rits­höf­und­unum þykir orðið svo vænt um morð­varg­inn sem þeir hafa skapað að þeir tíma ekki að sjá af honum í ævi­langt fang­elsi, heldur láta hann sleppa hvað eftir annað með nán­ast yfir­nátt­úru­legum hætti, svo hann geti haldið áfram að myrða gott fólk – og reynt að hefna sín á aðal­per­són­unni.

Eins og aðal­per­sónan eigi þá ekki í nógu að snú­ast í einka­lífi sínu sem líka verður æ fyr­ir­ferð­ar­meira í þátt­unum. En þar eru blæ­brigðin til­tölu­lega fá. Er aðal­per­sónan fylli­bytta? Býr hún við hel­víti hjóna­bands­ins? Eiga börnin í erf­ið­leikum í skól­anum?

Ótrúlega oft er þetta svo sam­einað með því að erkió­vin­ur­inn rænir börnum aðal­per­són­unnar.

Glæpakvendið Alice Morgan

Nefna má fleiri dæmi en Wire in the Blood. Svo ágætir þættir sem Luther, með Idris Elba í aðal­hlut­verki, fóru alveg í vaskinn þegar þeir fóru að snú­ast um glæpa­kvendið voða­lega Alice Morgan (Ruth Wilson) og sefa­sjúka ásókn hennar í hinn prúða (!) Luther.

Alveg ljóm­andi skemmti­legir pólskir glæpa­þættir sem ég hef verið að horfa á und­an­farið – Chyłka, þið finnið fyrstu 3 ser­í­urnar á Walter Presents – eru líka um það bil að detta á bólakaf í þessa gryfju. 

Sann­leik­ur­inn er auð­vitað sá að svona erkió­vinir gera alveg út af við allan vott af real­isma í svona þáttum. Og það verður þrátt fyrir allt að vera ein­hver jarð­teng­ing.

Yfir­leitt þarf því að grípa til æ kjána­legri bragða til að erkió­vin­ur­inn geti gengið laus í hverri ser­í­unni af annarri þótt aðal­hetjan sé sífellt að koma upp um myrkra­verk hans. Enn fremur eru morð­ingjar í sjálfu sér fremur óin­tressant fólk og það verður leiði­gjarnt að fylgj­ast með heimsku­legri þrá­hyggju þeirra og hefnd­ar­þorsta lengur en sem nemur einni seríu.

Mikið séní

Það er því óneit­an­lega svo­lítið merki­legt að horfa á seríu sem gengur bein­línis út á þetta hvort tveggja – brogað einka­líf aðal­per­són­unnar og ill­skeyttan erkió­vin.

En finn­ast hún samt alveg svona ljóm­andi skemmti­leg og bara með þeim allra skástu.

Ég á vita­skuld við Happy Valley, en þriðja þátta­röð þeirrar ágætu seríu var frum­sýnd á Bret­landi nú eftir ára­mótin og er víst vænt­an­leg hingað til Íslands.

Happy Valley er sköp­un­ar­verk Sally Wainwright, sem þykir mikið séní í bresku sjón­varpi og skrif­aði ser­íur eins og Unfor­gi­ven, Gentleman Jack, Scott & Bailey og Last Tango in Halifax.

Fyrsta ser­ían af Happy Valley birt­ist 2014 og sú næsta tveim árum síðar en nú kemur sú þriðja og síð­asta eftir heil sjö ár – og vekur jafn­vel enn meiri fögnuð en hinar fyrri. 

Miðaldra Robocop

Enda er Happy Valley bráð­skemmti­leg sería þrátt fyrir – og í þetta sinn kannski vegna þess hve mikil áhersla er lögð á fjöl­skyldu­líf aðal­per­són­unnar sem Sarah Lancashire leikur af því­líkum þrótti að eng­inn man nafn löggu­kon­unnar sem hún er að leika.

Líka þótt hún eigi í sífelldri glímu við erkió­vin sinn, Tommy Lee Royce (James Norton).

Í raun og veru notar Sally Wainwright í Happy Valley hverja ein­ustu klisju svona þáttar­aða og henni ætti í raun­inni alls ekki að fyr­ir­gef­ast það. En þetta er bara svo ljóm­andi vel skrifað og Sarah Lancashire svo skemmti­leg þar sem hún bægsl­ast um í fullum skrúða eins og vel mið­aldra Robocop að ég að minnsta lét mér vel líka.

Og flestir aðrir líka, sýn­ist mér.

En í hina rönd­ina er skilj­an­legt að Wainwright skyldi ákveða að setja punkt aftan við þessa þriðju seríu. Þetta sam­band hinnar sam­visku­sömu Sergeant Catherine Cawood (per­sónan sem Sarah Lancashire leikur) og erkió­vin­ar­ins mundi aldrei ganga eina seríu enn.

En áhorf­endur geta farið að hlakka til upp­gjörs­ins!