Velkomin í frumraun mína sem sófa­kartafla. Þar sem ég er ann­ál­aður glápisti og get spænt í gegnum Netflix á meðan ég vinn mína dag­vinnu, er ég sjálf­kjörið mublu­græn­meti en þetta gæti líka orðið minn fyrsti og síð­asti pist­ill vegna þess að ég mun að öllum lík­indum reyta kvik­mynda­á­huga­fólk og mál­fræð­inga til reiði með ófag­legum vinnu­brögðum. Að því sögðu, best að koma sér að verki. Til umfjöll­unar að þessu sinni er bíó­myndin White Noise á Netflix sem ég valdi bara út af aðal­leik­ar­anum.

Samband mitt við Adam Driver hófst fyrir um það bil ára­tug. Ég sá hann fyrst í þátt­unum Girls og þá var ekki aftur snúið. Þar lék hann karakter sem var nákvæm­lega sú teg­und „hjartaknús­ara“ sem ég féll fyrir þegar ég var ung­lingur: list­rænn indígæi, þvalur í lóf­unum, reykir sígar­ettur og mætti alveg skella sér í sturtu.

Við Adam höfum að vísu ekki hist lengi því ég nennti ekki Star Wars og þorði ekki að horfa á Noah Baumbach-mynd­ina Marriage story. Ástæðan fyrir því er sú að ég var hrædd um að myndin gæti hrint af stað til­vist­ar­kreppu og ég myndi enda frá­skilin með brostin augu á Kalda, kvalin af eft­ir­sjá. En við Adam höfum elst, fitnað og von­andi þroskast og nú birt­ist hann mér á skjánum sem mið­aldra háskóla­pró­fess­or­inn Jack Gladney. Greta Gerwig leikur pillu­bryðj­andi eig­in­kon­una Babette, sem við fyrstu sýn virð­ist alsæl í klóm feðra­veld­is­ins. Í raun­heimum er hún eig­in­kona Noah Baumbach.

Ég ætl­aði að lesa mér til um sam­starf og feril Gretu og Noah en slúð­ur­þorst­inn og það hvernig and­skot­ans inter­netið er hannað gerði það að verkum að nú veit ég und­ar­lega mikið um skilnað hans við Jennifer Jason-Leigh en nán­ast ekk­ert um fer­il­inn. Þau okkar sem hafa nostal­gískar taugar til níunda ára­tug­ar­ins munu kunna að meta tíð­ar­and­ann í White Noise sem er byggð á sam­nefndri bók frá árinu 1985 eftir Don DeLillo. Fjöl­skyldu­dýnamíkinni í sög­unni eru gerð mjög góð skil og ég man nákvæm­lega eftir þess­ari blöndu af aðsteðj­andi ógn, hypochondriu og upp­lýs­inga­óreiðu sem ein­kenndi mörg sam­töl þessa tíma. Þá á ég við hluti eins og garna­flækjur og botn­langa fulla af hárum sem frænkur vin­kvenna sam­starfs­konu mömmu áttu að hafa lent í. Flökku­sögur dags­ins í dag eru að vísu bara búnar að færa sig af stiga­göng­unum og yfir á Tik-Tok.

Jæja, þetta er farið að hljóma eins og skóla­verk­efni hjá nem­anda sem lærði ekki heima. Ég sver það að ég sá mynd­ina en það er svo erfitt að tala um hana án þess að eyði­leggja fyrir öðrum. Ef fólk hreifst af mynd­inni I'm think­ing of end­ing things, er til í smá und­ar­leg­heit og ekki komið með leiða á níunda ára­tugnum, þá mæli ég heils­hugar með þessu. Ekki horfa á trailer­inn því það er miklu skemmti­legra að vita til dæmis ekki í hverju pró­fess­or­inn hefur sér­hæft sig áður en haf­ist er handa við glápið.