Ruben Östlund hóf kvik­mynda­feril sinn sem upp­töku­maður á skíða­svæðum Sví­þjóðar og ólst upp á marxísku heim­ili. Að hans eigin sögn hefur þetta tvennt gert hann að mann­inum sem hann er í dag.

Östlund hefur unnið ógrynni verð­launa, er vin­sæll hjá almenn­ingi og virtur af gagn­rýnendum. Síðustu þrjár myndir hans hafa farið sig­ur­för um heim­inn og sú nýjasta, Sorg­ar­þrí­hyrn­ing­ur­inn, sér­stak­lega. Óhætt er að segja að það sé ekk­ert meira að frétta í Evrópu akkúrat núna en Ruben Östlund.

Á tímum þar sem karl­kyns snill­ing­ur­inn á undir högg að sækja, það er að segja á efsta yfir­borði frjáls­lyndrar umræðu, skamm­ast ég mín ekki fyrir að við­ur­kenna að ég er veikur fyrir honum. Hef alltaf verið og mun lík­leg­ast alltaf vera. Werner Herzog, Kanye West, Emmanuel Carrere, Andre 3000, Milan Kundera, Ruben Östlund? Þetta eru mínir menn og ég brosi þegar ég hugsa um þá.

Sýn mín á þá er þó ekki svo …