Fannst ég aftur eiga heima

Þetta eru önnur jólin mín á Íslandi. Síðustu jól voru það sem þið Íslend­ingar kallið rauð jól, ólíkt því sem virð­ist ætla að verða núna. Eftir jólin í fyrra snjó­aði samt gríð­ar­mikið í febr­úar. Allt varð svo hvítt. Það var mér nýlunda. 

Ég kom til Íslands þann 3. nóv­em­ber í fyrra, í nístandi kulda. Ég var að koma frá Grikk­landi þar sem ég hafði dvalið í flótta­manna­búðum í fjögur ár. Þar getur vissu­lega snjóað en ekk­ert í lík­ingu við það sem ger­ist hér á landi. Í Sýrlandi, heima­landi mínu, snjóar heldur ekki að jafn­aði. Það er ekki nema ein borg í land­inu þar sem segja má að það geti komið alvöru snjór, Swaida í suð­vest­ur­hluta lands­ins. Fólk fagnar því sér­stak­lega þegar snjóar þar.

Það er vond reynsla, erfið upp­lifun, að þurfa að leita sér hælis, að vera á flótta. Ef ég gæti breytt ein­hverju þá myndi ég vilja breyta því sem gerð­ist árið 2011, þegar borg­ara­styrj­öldin braust út í Sýrlandi. Styrj­öldin sem olli því að ég varð að flýja heima­land mitt. Ég skildi líf mitt eftir þegar ég flúði Sýrland, drauma mína og þrár.

Það var fyrst eftir að ég kom hingað, til Íslands, að mér fannst sem ég til­heyrði aftur, að ég ætti ein­hvers staðar heima. Annars staðar leið mér ekki þannig, ég fann ekki fyrir öryggi.

Það skiptir ekki máli hvar þú ert hverju sinni, það sem skiptir máli er hvernig þú finnur þig í sam­fé­lag­inu. Hvort þú sért boð­inn vel­kom­inn eða ekki. Það skiptir engu máli þó að það sé munur á menn­ingu, þó að fólk tali ekki sama tungu­málið, bara ef við virðum hvert annað. Og hér á landi finnst mér ég vel­kom­inn, hér á landi er komið fram við mig sem jafn­ingja, af virð­ingu. Ég verð að segja að ég elska þetta land og ég elska fólkið.