Hvar verða íslenskar bækur til? Í 101 Reykja­vík? Á Vest­fjörðum? Eða í smá­þorpi sem þið hafið aldrei heyrt um, þar sem krakk­arnir hanga á bens­ín­stöð­inni og for­eldr­arnir vinna flestir í bóka­brans­anum?

„Venju­lega fer fólk héðan – en það koma flestir aftur. Ég er fæddur hér, fór til Berlínar en kom svo aftur. Margir hafa unnið hérna í ára­tugi,“ segir Olaf Klindt mér, en hann er starfs­maður CPI prent­smiðj­unnar í Leck, þar sem flestar íslenskar bækur eru prent­aðar fyrir þessi jól.

Leck er 7.000 manna bær í Norður-Frís­landi í Þýska­landi, rétt við dönsku landa­mærin, og þar er prent­smiðjan stærsti vinnu­veit­and­inn, með um 500 starfs­menn. „Eftir stríðið var allt í rúst. Þá var frægur útgef­andi í Hamborg að leita sér að góðri prent­vél og sú næsta sem hann fann var hérna í Leck. Svo stækk­aði þetta bara.“

Unga fólkið fer til Ham­borgar, Kiel eða Flens­borgar til að skemmta sér og þar búa einnig margir starfs­menn. Þetta svæði, rétt við dönsku landa­mærin, er mekka þýska hand­bolt­ans og ófáir íslenskir hand­bolta­menn hafa spilað þar, ekki langt frá staðnum þar sem jóla­gjafir bókel­skra íslenskra hand­bolta­manna eru prent­aðar. Og það er fleira líkt með Leck og Íslandi.

„Hér eru meira og minna allir skyldir. Sem er stundum gott og stundum skrítið,“ segir Olaf og bendir mér líka á að á nálægum eyjum hafi lengi verið stund­aðar hval­veiðar – og að í Leck sé svo­kallað Fiskhús, enda hafi þetta verið hafn­ar­bær sem tók við vík­inga­skipum á sínum tíma, þótt nú sé bær­inn langt inni í landi, svo mjög hafi lands­lag breyst á svæð­inu síð­asta árþús­undið.

„Svo er hér sér­stakur slóði, Der Oxenveg, sem liggur frá Skand­in­avíu til Suður-Þýska­lands, og hér var mikið mark­aðs­torg fyrir naut­gripi og sauðfé,“ segir Olaf mér og ég sé strax fyrir mér teng­ing­una frá kálf­skinns­hand­ritum í prent­gripi nútím­ans.

Þetta er sann­ar­lega alþjóð­leg prent­smiðja, sem prentar fyrir Ástralíu, Kanada, Víetnam og ótal lönd fleiri. En hvernig er leiðin til Íslands fyrir bless­aðar bæk­urnar? „Þetta eru um tvær vikur í fram­leiðslu og ein vika að ferma bæk­urnar til Íslands. Aðal­málið er að ná Norrænu – ef þú nærð henni ekki þarftu að bíða í viku í við­bót,“ segir Olaf mér að lokum og ég vil ekki trufla hann lengur svo jóla­gjöfin mín kom­ist nú örugg­lega tím­an­lega í ferj­una.