Ólafur Jóhann Ólafsson er eitt okkar alþjóð­legri skálda. Rætur sögu­per­sóna hans teygja sig iðu­lega víða og sögu­sviðið er gjarnan fjöl­þjóð­legt sem end­ur­speglar upp­lifun margs nútíma­fólks í einka­lífi og starfi rétt eins og skálds­ins sjálfs. Í síð­ustu skáld­sögu Ólafs, hinni eft­ir­minni­legu og vel skrif­uðu Snert­ingu, rifj­aði rosk­inn íslenskur karl­maður upp örlaga­ríkan tíma í Lundúnum og sam­band sitt við jap­anska stúlku. Játning kall­ast að ýmsu leyti á við þá bók; í þetta skiptið er það íslensk kona á sex­tugs­aldri sem horf­ist nauð­beygð í augu við ára­tuga­gam­alt sam­band sem stóð stutt yfir en mark­aði djúp spor. Elísabet er fram­úr­skar­andi ljós­mynd­ari sem hefur starfað víða um ver­öld við góðan orðstír en fjöl­skyldu­lífið hefur reynst henni flókn­ara; frá­sögnin er í fyrstu per­sónu og við finnum strax á fyrstu síð­unum fyrir spennu og til­finn­inga­legum klaufa­gangi sem ein­kenna sam­skipti Elísa­betar við hennar nán­ustu, dóttur og fyrrum eig­in­mann.

Sögu­sviðið er á þremur plönum og sagan í raun …