Gunnar Karlsson sagn­fræð­ingur lést síðla árs 2019. Þá lá í ófull­gerðu hand­riti það verk sem nú er út komið á vegum Háskóla­út­gáf­unnar, helm­ingur þess verks sem hand­ritið geymdi. Er mikil blessun að Gunnar hafði sent þann part verks­ins til Guðrúnar Svein­bjarn­ar­dóttur til lestrar og hún af skarp­skyggni sinni og viti hvatt fjöl­skyldu Gunnars að koma verk­inu á prent. Nú telst það fjórða bindi í rit­röð­inni Handbók í íslenskri mið­alda­sögu og lýsir rann­sókn­ar­sögu og heim­ildum um húsa­kost og verk­menn­ingu eins nákvæm­lega og kostur er nú um stundir þó þar séu út undan stórir og mik­il­vægir þættir eins og ull­ar­vinnsla, saumur og vef­ur­inn sem gaf af sér eina helstu útflutn­ings­af­urð þess tíma­bils sem lýst er frá upp­hafi byggðar til nýaldar um 1500: vað­málið og til­komu prjóns­ins. Þó sá ágalli mæði þennan les­anda verður ekki undan vik­ist að stað­hæfa að hér er fram­komin ein merki­leg­asta og ítar­leg­asta sam­an­tekt um hús manna og dýra …