Í stríði er lygi leyfi­leg í nafni frelsis. Í stríði eru blekk­ingar rétt­læt­an­legar. Stríð er því ævin­lega tími van­trausts, kvíða, ótta, hat­urs og eyði­legg­ingar. Átaka­menn­ingin birt­ist gjarnan með því að ein­falda hlut­ina og etja saman sjón­ar­miðum og telja: „22 íraskir her­menn drepnir í sjálfs­morðsárás í Fallujah“. En munum að „gagn­laus­asta aðgerð í heimi er að telja“ eða hvenær hafa nógu margir dáið til að tími sé til að hætta?

Við heyrum yfir­leitt örfá (karl­manns)nöfn nefnd í fréttum af stríði og síðan yfir­lit yfir fjölda spreng­inga og fall­inna. Fáar fréttir ber­ast af óbreyttum borg­urum sem glata frels­inu, fjöl­skyld­unni og heim­kynnum sínum og munu þjást alla daga undir ofríki kúg­ara sinna eða leggja á flótta og verða hvergi vel­komnir. 

Almenn­ingur þjá­ist á meðan þjóð­ar­leið­togar draga upp svart­hvítar myndir, skipa þjóðum á bása góðs og ills, vina og óvina, tala um öxul­veldi hins illa, segj­ast ætla að frelsa fólkið en hugsa ein­ungis um …