Ég sé að þú ert í öðru sæti á Aust­ur­landi hvað varðar hæstu skatta en í fyrsta sæti hvað varðar heild­ar­árs­tekjur, hvernig blasir það við þér?

Þetta eru nú ekki tekjur, þetta er fjár­magnstekju­skattur, ég missti mann­inn minn. 

Ég sam­hrygg­ist. 

Já, í fyrra, og við rákum raf­magns­verk­stæði á Eski­firði. 

Varstu að selja það?

Já. 

Æ, ég sam­hrygg­ist. 

Já, takk fyrir það. En það er ár síðan og þaðan eru þessar tekjur eins og maður segir. 

Það er nú ekki oft kona sem er efst á þessum listum, mér fannst það líka áhuga­vert. 

Já, einmitt en þetta er bara fyr­ir­tækið okkar. 

Og þú ákvaðst bara að selja það?

Það voru allir okkar menn í vinnu og hann dó í slysi og það voru fjórir sem sýndu fyr­ir­tæk­inu áhuga og ég er ekki raf­virki, skil­urðu. Ég vann við bók­haldið, við unnum í þessu saman. Þar var ég bara svo heppin að ég fékk svo góðan stuðn­ing í sam­fé­lag­inu og gat selt og það er ástæðan fyrir þessum tekjum mínum núna. Ég verð alveg örugg­lega ekki á list­anum á næsta ári. 

Nei, einmitt. En hvað gerir þú núna? Heldur þú áfram í bók­hald­inu eða ætlar þú að finna þér eitt­hvað annað?

Nei, ég er orðin sex­tug. Eða ég veit það ekki. Þeir tóku þetta bara alveg yfir. Þeir á Akureyri keyptu þetta og ég vinn ekk­ert hjá þeim eða neitt svo­leiðis.

Ætlar þú kannski að hugsa málið? Þetta er kannski nægur pen­ingur fyrir næstu ár. 

Já, já. Ég ætla bara að hugsa málið. Ég rek nú reyndar íbúð í lang­tíma­leigu á Eski­firði. Við hættum með túrist­ann. Þannig að maður getur lifað eitt­hvað af því. Þær eru bara í leigu til ein­stak­linga í lang­tíma­leigu. 

Það gengur bara vel?

Já, það er alltaf verið að spyrja um íbúðir. En auð­vitað var bara kippt undan manni fót­unum, bara vinnu­lega, maka­lega og bara allt. Þetta er nú ástæðan. 

Mér finnst hrika­lega leið­in­legt að heyra þetta.

Já, svona er nú bara lífið víst. Maður verður að reyna að halda áfram. Já, auð­vitað er þetta ekk­ert gaman. Þetta er búið að vera erfitt ár. 

Er eitt­hvað sem þig langar að gera? Er þetta tæki­færi til þess að fara að gera eitt­hvað sem þig lang­aði alltaf að gera? 

Já, mig hefur alltaf langað að ferð­ast meira og svona. Mig langar ekk­ert endi­lega að fara í eitt­hvert nám. Svo ætla ég að sjá til með vinnu þegar Covid er afstaðið, mig langar að breyta til. 

Flytja kannski til útlanda?

Ég veit það ekki. Hjá mér er þetta búið að vera bara einn dagur í einu alltaf. Ég fæ bara kvíða ef ég fer að hugsa of mikið um fram­tíð­ina. Svo er bara ástand í sam­fé­lag­inu líka. 

„Hjá mér er þetta búið að vera bara einn dagur í einu alltaf. Ég fæ bara kvíða ef ég fer að hugsa of mikið um fram­tíð­ina“

Út af Covid?

Já, maður hefur ekki fengið tæki­færi til að breyta til. Allir eru bara fastir. 

Þannig að þú ert í raun­inni bara í milli­bils­á­standi eftir því að geta hafið nýtt líf eða þannig?

Já. Í ein­hverju svona milli­bils­á­standi eins og margir fleiri. Kannski meira hjá mér út af þessu. Annars hefði maður bara verið í sínu áfram. Maður er kannski full­ungur til að hætta að vinna en svo bara veit ég það ekki. Mér finnst ein­hvern veg­inn eins og ég þurfi að fara í eitt­hvert langt frí og jafna mig. Það er kannski frekar hugs­unin en að ráða sig í ein­hverja vinnu. 

En eins og með Covid og ferða­lög, hefur þú fundið eitt­hvert land sem þú treystir þér til að ferð­ast um?

Nei, ég er reyndar ekki búin að skoða það neit,t sko. Þetta virð­ist allt bara vera á verri veg­inn núna. Maður hélt að þetta væri að skána í sumar. En svo er þetta bara ein­hvern veg­inn, hmmm. 

Ég vona að þú finnir þér eitt­hvað sem þig langar að gera og þú fáir að ferð­ast.

Já, það kemur bara í ljós.