Ég sé að þú ert í öðru sæti á Austurlandi hvað varðar hæstu skatta en í fyrsta sæti hvað varðar heildarárstekjur, hvernig blasir það við þér?

Þetta eru nú ekki tekjur, þetta er fjármagnstekjuskattur, ég missti manninn minn. 

Ég samhryggist. 

Já, í fyrra, og við rákum rafmagnsverkstæði á Eskifirði. 

Varstu að selja það?

Já. 

Æ, ég samhryggist. 

Já, takk fyrir það. En það er ár síðan og þaðan eru þessar tekjur eins og maður segir. 

Það er nú ekki oft kona sem er efst á þessum listum, mér fannst það líka áhugavert. 

Já, einmitt en þetta er bara fyrirtækið okkar. 

Og þú ákvaðst bara að selja það?

Það voru allir okkar menn í vinnu og hann dó í slysi og það voru fjórir sem sýndu fyrirtækinu áhuga og ég er ekki rafvirki, skilurðu. Ég vann við bókhaldið, við unnum í þessu saman. Þar var ég bara svo heppin að ég fékk svo góðan stuðning í samfélaginu og gat selt og það er ástæðan fyrir þessum tekjum mínum núna. Ég verð alveg örugglega ekki á listanum á næsta ári. 

Nei, einmitt. En hvað gerir þú núna? Heldur þú áfram í bókhaldinu eða ætlar þú að finna þér eitthvað annað?

Nei, ég er orðin sextug. Eða ég veit það ekki. Þeir tóku þetta bara alveg yfir. Þeir á Akureyri keyptu þetta og ég vinn ekkert hjá þeim eða neitt svoleiðis.

Ætlar þú kannski að hugsa málið? Þetta er kannski nægur peningur fyrir næstu ár. 

Já, já. Ég ætla bara að hugsa málið. Ég rek nú reyndar íbúð í langtímaleigu á Eskifirði. Við hættum með túristann. Þannig að maður getur lifað eitthvað af því. Þær eru bara í leigu til einstaklinga í langtímaleigu. 

Það gengur bara vel?

Já, það er alltaf verið að spyrja um íbúðir. En auðvitað var bara kippt undan manni fótunum, bara vinnulega, makalega og bara allt. Þetta er nú ástæðan. 

Mér finnst hrikalega leiðinlegt að heyra þetta.

Já, svona er nú bara lífið víst. Maður verður að reyna að halda áfram. Já, auðvitað er þetta ekkert gaman. Þetta er búið að vera erfitt ár. 

Er eitthvað sem þig langar að gera? Er þetta tækifæri til þess að fara að gera eitthvað sem þig langaði alltaf að gera? 

Já, mig hefur alltaf langað að ferðast meira og svona. Mig langar ekkert endilega að fara í eitthvert nám. Svo ætla ég að sjá til með vinnu þegar Covid er afstaðið, mig langar að breyta til. 

Flytja kannski til útlanda?

Ég veit það ekki. Hjá mér er þetta búið að vera bara einn dagur í einu alltaf. Ég fæ bara kvíða ef ég fer að hugsa of mikið um framtíðina. Svo er bara ástand í samfélaginu líka. 

„Hjá mér er þetta búið að vera bara einn dagur í einu alltaf. Ég fæ bara kvíða ef ég fer að hugsa of mikið um framtíðina“

Út af Covid?

Já, maður hefur ekki fengið tækifæri til að breyta til. Allir eru bara fastir. 

Þannig að þú ert í rauninni bara í millibilsástandi eftir því að geta hafið nýtt líf eða þannig?

Já. Í einhverju svona millibilsástandi eins og margir fleiri. Kannski meira hjá mér út af þessu. Annars hefði maður bara verið í sínu áfram. Maður er kannski fullungur til að hætta að vinna en svo bara veit ég það ekki. Mér finnst einhvern veginn eins og ég þurfi að fara í eitthvert langt frí og jafna mig. Það er kannski frekar hugsunin en að ráða sig í einhverja vinnu. 

En eins og með Covid og ferðalög, hefur þú fundið eitthvert land sem þú treystir þér til að ferðast um?

Nei, ég er reyndar ekki búin að skoða það neit,t sko. Þetta virðist allt bara vera á verri veginn núna. Maður hélt að þetta væri að skána í sumar. En svo er þetta bara einhvern veginn, hmmm. 

Ég vona að þú finnir þér eitthvað sem þig langar að gera og þú fáir að ferðast.

Já, það kemur bara í ljós.