Ég gæti lifað á tarta­lettum! hugs­aði ég þar sem ég sat mak­inda­lega í stofu­sóf­anum og horfði á Ára­mótaskaupið í annað sinn. Í þess­ari ágætu tarta­lettu var steiktur rauð­laukur og sveppir hrært saman við rjóma­ost, skvettu af rjóma, handa­hófs­kenndu sam­blandi af kryddi, skinku og aspas. Eig­in­lega mætti kalla þessa blöndu brauð­rétt í tarta­lettu og það hljómar skot­helt!

Ef marka má þessa skil­yrð­is­lausu ást mína á tarta­lettum er svo­lítið skondið að segja frá því að í raun kaupi ég þær mjög sjaldan. Eig­in­lega aldrei nema í des­em­ber, en tarta­lettur eiga einmitt sér­deilis vel við nú í jan­úar líka. Þær eru nefni­lega til­valdar til að fylla með öllum þeim afgöngum sem kunna að leyn­ast í ísskápnum. Svo eru þær líka dálítið spari­legar þannig að maður getur nartað í góða tarta­lettu og hangið dálítið lengur á mat­ar­há­tíð­inni miklu sem jólin eru. Þó auð­vitað í mun minna og jafn­vel holl­ara mæli, svona ef ég nenni. …