Af þriðju kynslóð kvenna með fíknivanda og býr á götunni: „Ég er góð manneskja“

Hún kemur fyrir sjónir sem glæsi­leg, snyrti­lega klædd og vel förðuð ung kona, en aug­ljós­lega undir áhrifum og svo­lítið óskýr í tali. Hún býr í hús­næði borg­ar­innar fyrir heim­il­is­lausar konur og er þar með sér­her­bergi. Áður bjó hún í Konukoti þar sem hún þurfti að fara út á morgn­ana og mátti ekki koma aftur fyrr en á kvöldin. 

Við köllum hana Önnu. Það er ekki hennar rétta nafn, en hún treystir sér ekki til þess að stíga fram undir nafni og mynd. Anna er ein þriggja systra, en móðir þeirra var í neyslu og þær fluttu oft á milli staða. Rót­leysið var mikið. Innt eftir því hvort hægt sé að ræða við móður hennar svarar Anna: „Hún hefur nóg að gera. Ég er ekk­ert viss um að hún nenni að tala við þig. Hún er að fara að gifta sig og er í vinnu og námi. En ég skal …