Ég er ekki fræg fyrir jafn­að­ar­geð og kenni suð­rænu blóði sem í mér rennur um. Kór­óna­veiran, já enn ein greinin um flensu, geisar nú yfir heims­byggð­ina og mér er ekki rótt. Á þessum kvíð­væn­legu tímum hefur ljónið í stof­unni minni – minn króníski kvíði – marg­fald­ast í flokk ljóna sem gengur laus um bæinn. Loksins eru við­brögð mín í sam­ræmi við það sem er að ger­ast akkúrat núna. Engin tíma­skekkja, engin ímyndun. Mér líður vel með hanska og grímu úti í búð, ég er vön því að fara mér hægt, hafa var­ann á bæði fólki og hlutum. Grun­sam­legar augn­gotur fram­hjá korn­flex­pökkum, á milli þess sem ég stari ofan í gólf og reyni að snerta ekk­ert. Beisik mánu­dagur hjá mér.

Sýktir ráða heilt

Ég kemst samt ekki hjá því að hugsa hvernig hægt væri að slá á þennan raun­kvíða. Það hlýtur að vera eitt­hvað sem er fast í hendi svo ég …