Þegar ég heyrði það í beinni útsend­ingu að Bob Dylan hefði hlotið bók­mennta­verð­laun Nóbels brosti ég. Eins og ef gam­all kunn­ingi hefði hlotið verð­launin. Dylan, sem upp­haf­lega var skýrður Robert Allen Zimmerman, á nefni­lega veru­lega stóran stóran hluta í hug­mynda­fræði­legri og list­rænni mótun minni. Dul­ar­full ára hans og listi­lega sam­an­settir textar voru nefni­lega sam­ferða mér á mjög brot­hættum mót­un­ar­árum.

Fyrsta platan sem virki­lega fest­ist í spil­ar­anum hjá mér var Desire. Eftir lok nokk­urra mán­aða sam­bands, sem hafði verið storma­samt og stropað, var ég nið­ur­brot­inn. 19 ára og bjó í kjall­ar­anum hjá mömmu og fóstra. Á kvöldin sat ég inni í stofu og keðjureykti í sjálf­vor­kunn. Að því loknu lagð­ist ég upp í rúm og kveikti á Desire og leyfði plöt­unni að rúlla á meðan ég sofn­aði. Svona