Annað hvert ár umbreytast Feneyjar í risastórt listasafn og hafa gert síðan 1895. Feneyjartvíæringurinn er vafalaust einn mikilvægasti viðburður sem listamaður getur tekið þátt í og getur ýmist verið hápunktur ferils eða upphaf alþjóðlegrar sigurgöngu. 

Ísland er tiltölulega ungur þátttakandi á Feneyjartvíæringnum, fyrsti Íslendingurinn fór 1960 og landið fékk ekki eigin skála fyrr en 1984. Þátttaka Íslands hefur stundum verið umdeild og stundum vakið mikla athygli en hér eru talin upp tíu eftirminnilegar sýningar.

1Árið 2009 fór Ragnar Kjartansson fyrir hönd Íslands til Feneyja og sýndi þá myndbandsverk og málverk. Reyndar væri sennilega nærri lagi að segja að málarinn og módelið hefðu verið til sýnis frekar en málverkin. Ragnar og Páll Haukur Björnsson stóðu daglega í skálanum, Páll á sundskýlunni og Ragnar með pensilinn og hægt var að sjá bæði afrakstur vinnuferilsins hangandi á veggjunum og listamanninn sjálfan að störfum, en um sex mánaða skeið var málað eitt verk á dag. Bjórdósirnar sem þeir drukku og sígaretturnar sem þeir reyktu voru eflaust ekki síður hluti af verkinu, sem lék skemmtilega með rómantískar hugmyndir um bóhemlíf. Eflaust hefur verkið ekki haft góð áhrif á heilsu þeirra tveggja, en Ragnar sló svo sannarlega í gegn með þessu hálfs árs fyllerí og er í dag einn þekktasti listamaður Íslands. Verk hans The Visitors sem hann sýndi í Kling og Bang gallerí í fyrra var selt í sex eintökum á söfn og til safnara, hvert eintak á 120 þúsund bandaríkjadala.

2Fyrsta skiptið sem Íslendingar sýndu í Feneyjum var árið 1960 og þá deildu tveir listamenn heiðrinum, þeir Jóhannes Kjarval og Ásmundur Sveinsson. Þetta voru einu tveir þátttakendurnir frá Íslandi sem fæddir voru á nítjándu öldinni. Ef þeir hafa tekið sín bestu verk með út þá hlýtur þetta framlag að hafa verið það besta frá upphafi.

3Íslensk náttúra er gott tromp fyrir myndlistarfólk að eiga á hendi. Þótt menn séu orðnir býsna þreyttir á íslenskri náttúrurómantík í dag smellpassaði innsetning Rúríar, Archive- Endangered Waterfalls (fallvötn í útrýmingarhættu) í tíðarandann árið 2003. Deilurnar um Kárahnjúkavirkjun voru bara nýbyrjaðar og allt leit út fyrir að álver yrði í hverjum firði og hver einasta spræna virkjuð ef framsókn fengi vilja sínum framgengt. Úr stórum málmkassa var hægt að draga út ljósmyndir af fossunum sem komið var skotleyfi á og hlusta á hljóðið í þeim. Verkið var áhrifamikið og umdeilt.

4Fram til ársins 1997 hafði engin kona farið út til Feneyja fyrir hönd Íslands sem verður að segja eins og er: vandræðalega seint. En sem betur fer var hægt að bæta úr því áður en tuttugustu öldinni var alveg lokið með því að kalla til Steinu Vasulku. Steina er sögulega áhrifamesti íslenski myndlistamaðurinn að öllum líkindum. Hún er sú eina sem virkilega er