Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráða kemur eiginkonu sinni til varnar á bloggsvæði sínu í dag. Segir hann stjórnmálaátök samtímans einkennast oft af því að „farið sé í manninn“ fremur en málefnið en að hann sé ýmsu vanur í pólitískri umræðu. „En menn hljóta að geta fallist á að það sé með öllu ólíðandi að ráðist sé á ættingja eða maka stjórnmálamanna til þess eins að koma á þá höggi,“ segir hann.

Þá segist hann hafa það prinsipp að ræða ekki málefni eiginkonu sinnar eða ættingja í fjölmiðlum en að þegar menn leggjast svo lágt að velta því upp hvort kona hans eigi ekki að teljast til hrægamma fyrir að hafa tapað peningum í bankahruninu geti hann ekki látið það óátalið. „Enginn á slíkar ákúrur síður skilið en hún,“ skrifar hann. 

Sigmundur Davíð segist hafa sagt eiginkonu sinni að hann myndi berjast fyrir því að engar kröfur yrðu settar á íslenskan almenning og að hagsmunir samfélagsins yrðu hámarkaðir á kostnað þeirra sem ættu inni peninga hjá bönkunum. „Eina leiðin til að endurreisa samfélagið væri að afskrifa mikið af kröfum á bankana og það myndi þýða að margir sem þegar hefðu tapað miklu á gjaldþroti þeirra myndu tapa enn meiru. Ég man enn hvað viðbrögð hennar voru einlæg og afdráttarlaus. Hún sagði mér að ef það mætti verða til að draga úr þeim ótta og þjáningum sem við blöstu á Íslandi ætti það að vera markmiðið að afskrifa sem allra mest af kröfum á bankana.“

Ætlaði að greina frá félaginu árið 2013

„Ég skal viðurkenna að það hvarflaði að mér í kosningabaráttunni árið 2013 að ræða um að ég væri að berjast fyrir því að tekin yrði upp stefna sem myndi auka á tap eiginkonu minnar af bankahruninu. Að athuguðu máli sá ég að það væri ekki forsvaranlegt og skammaðist mín reyndar fyrir að hafa látið mér detta í hug að nota fjárhagslegt tap eiginkonu minnar í pólitískri baráttu,“ skrifar Sigmundur. 

„Skömmu eftir hrunið benti ég á að ríkið ætti að eignast kröfurnar á bankana á meðan þær væru einskis metnar. Sú varð ekki raunin. Hins vegar keyptu erlendir vogunarsjóðir slíkar kröfur af miklum móð með það að markmiði að hagnast á þeim þegar verð hækkaði. Megnið af kröfum á bankana voru keyptar upp af slíkum sjóðum. Sumir kalla þessa sjóði hrægammasjóði vegna þess að þeir ganga út á að hagnast á óförum annarra. Kona mín keypti hins vegar aldrei kröfur eftir hrun, þvert á móti, hún tapaði á því sem hún lánaði bönkunum fyrir hrun,“ skrifar Sigmundur Davíð. „Þegar jafnvel þeir sem hafa verið skæðustu andstæðingar mínir í baráttunni fyrir því að tryggja að tap fjármálafyrirtækja færðist ekki yfir á íslenskan almenning finna sig svo í því að stökkva fram nú og reyna að ná höggi á mig með því að ráðast á konu mína læt ég það ekki gerast athugasemdalaust.“