Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son for­sæt­is­ráða kemur eig­in­konu sinni til varnar á blogg­svæði sínu í dag. Segir hann stjórn­mála­á­tök sam­tím­ans ein­kenn­ast oft af því að „farið sé í mann­inn“ fremur en mál­efnið en að hann sé ýmsu vanur í póli­tískri umræðu. „En menn hljóta að geta fall­ist á að það sé með öllu ólíð­andi að ráð­ist sé á ætt­ingja eða maka stjórn­mála­manna til þess eins að koma á þá höggi,“ segir hann.

Þá seg­ist hann hafa það prinsipp að ræða ekki mál­efni eig­in­konu sinnar eða ætt­ingja í fjöl­miðlum en að þegar menn leggj­ast svo lágt að velta því upp hvort kona hans eigi ekki að telj­ast til hrægamma fyrir að hafa tapað pen­ingum í banka­hrun­inu geti hann ekki látið það óátalið. „Enginn á slíkar ákúrur síður skilið en hún,“ skrifar hann. 

Sig­mundur Davíð seg­ist hafa sagt eig­in­konu sinni að hann myndi berj­ast fyrir því að engar kröfur yrðu settar á íslenskan almenn­ing og að hags­munir sam­fé­lags­ins yrðu hámark­aðir á kostnað þeirra sem ættu inni pen­inga hjá bönk­unum. „Eina leiðin til að end­ur­reisa sam­fé­lagið væri að afskrifa mikið af kröfum á bank­ana og það myndi þýða að margir sem þegar hefðu tapað miklu á gjald­þroti þeirra myndu tapa enn meiru. Ég man enn hvað við­brögð hennar voru ein­læg og afdrátt­ar­laus. Hún sagði mér að ef það mætti verða til að draga úr þeim ótta og þján­ingum sem við blöstu á Íslandi ætti það að vera mark­miðið að afskrifa sem allra mest af kröfum á bank­ana.“

Ætlaði að greina frá félaginu árið 2013

„Ég skal við­ur­kenna að það hvarfl­aði að mér í kosn­inga­bar­átt­unni árið 2013 að ræða um að ég væri að berj­ast fyrir því að tekin yrði upp stefna sem myndi auka á tap eig­in­konu minnar af banka­hrun­inu. Að athug­uðu máli sá ég að það væri ekki for­svar­an­legt og skamm­að­ist mín reyndar fyrir að hafa látið mér detta í hug að nota fjár­hags­legt tap eig­in­konu minnar í póli­tískri bar­áttu,“ skrifar Sig­mundur. 

„Skömmu eftir hrunið benti ég á að ríkið ætti að eign­ast kröf­urnar á bank­ana á meðan þær væru einskis metnar. Sú varð ekki raunin. Hins vegar keyptu erlendir vog­un­ar­sjóðir slíkar kröfur af miklum móð með það að mark­miði að hagn­ast á þeim þegar verð hækk­aði. Megnið af kröfum á bank­ana voru keyptar upp af slíkum sjóðum. Sumir kalla þessa sjóði hrægamma­sjóði vegna þess að þeir ganga út á að hagn­ast á óförum ann­arra. Kona mín keypti hins vegar aldrei kröfur eftir hrun, þvert á móti, hún tap­aði á því sem hún lán­aði bönk­unum fyrir hrun,“ skrifar Sig­mundur Davíð. „Þegar jafn­vel þeir sem hafa verið skæð­ustu and­stæð­ingar mínir í bar­átt­unni fyrir því að tryggja að tap fjár­mála­fyr­ir­tækja færð­ist ekki yfir á íslenskan almenn­ing finna sig svo í því að stökkva fram nú og reyna að ná höggi á mig með því að ráð­ast á konu mína læt ég það ekki ger­ast athuga­semda­laust.“