Nú væri það sam­band sem Þórður átti fyrr á árum við Kristján, þegar hann var á aldr­inum tíu til sextán ára, hik­laust kallað glæpur gegn barni,“ segir í nýút­kominni sjálfsævi­sögu Árna Bergmann, rit­höf­undar og blaða­manns, sem heitir Eitt á ég samt. Í bók­inni lýsir Árni sam­bandi Þórðar Sig­tryggs­sonar, org­anista í Reykja­vík, og píanó­leik­ar­ans Krist­jáns Helga­sonar en Þórður hafði tekið hann að sér þegar hann var barn og kennt honum á píanó: „Þórður hafði tekið Kristján að sér átta ára gamlan og kennt honum músík.“

Sagan af þeim Þórði og Krist­jáni er í sér­stökum kafla í bók Árna sem kall­ast „Vinir mínir homm­arnir“ en þar er umtals­vert fjallað um Þórð og vin hans og elsk­huga Elíasar Mar rit­höf­und. Þeir Þórður og Elías kynnt­ust sömu­leiðis þegar sá fyrr­nefndi kenndi þeim síð­ar­nefnda á píanó þegar hann var barn og er fjallað um það í bók Árna hvernig þeir urðu elsk­hugar þegar Þórður var 51 árs og Elías Mar sautján ára. 

„Staðreynd sem þó blasir við“ 

Þessi kafli í bók Árna er átak­an­legur í ljósi þess að í honum lýsir hann kyn­ferð­is­broti Þórðar gegn barni; gegn manni sem var vinur Árna í heimabæ hans Keflavík.  

Á þessum tíma, fyrri hluta tutt­ug­ustu aldar var lítil, jafn­vel engin, umræða um kyn­ferð­is­brot gegn börnum í íslensku sam­fé­lagi og Árni lýsir sam­skiptum þeirra Þórðar og Krist­jáns þannig að það hafi verið aug­ljóst að um kyn­ferð­is­brot gegn barni hafi verið að ræða en ekk­ert var gert í mál­inu. „Samband þeirra var svo und­ar­legt og hlý­legt, einkum ef haft er í huga