Steinunn Ólína Þor­steins­dóttir, leik­kona og rit­stjóri Kvenna­blaðs­ins, telur að á Íslandi gæti gríð­ar­legrar með­virkni gagn­vart glat­aðri drykkju­menn­ingu. Þetta er á meðal þess sem fram kemur í við­tali við hana í nýjasta tölu­blaði MAN sem dreift var til áskrif­enda í dag og kemur í versl­anir á morgun. 

„Lög­reglan hund­eltir barna­fólk sem reykir gras en eng­inn gerir athuga­semdir við heim­il­is­hald þar sem fólk er dauða­drukkið í kringum börnin sín. Áfeng­is­neysla og heim­il­is­of­beldi á Íslandi helst í hendur. Við þurfum að upp­ræta þessa glöt­uðu drykkju­menn­ingu,“ segir Steinunn Ólína sem lýsir því hvernig líf hennar breytt­ist til hins betra eftir að hún hætti að drekka. „Allt er auð­veld­ara og það er eins og þrír dagar hafi bæst við vik­una. Ég næ að slaka á með öðrum hætti og mér er alveg sama þó aðrir drekki í kringum mig.“  

Í við­tal­inu fjallar Steinunn Ólína meðal ann­ars um hug­mynd­ina á bak við Kvenna­blaðið, frétta- og afþrey­ing­ar­vef sem þær Soffía Stein­gríms­dóttir opn­uðu árið 2013. 

„Ég fór að skoða þessa svoköll­uðu kvenna­miðla inn­lenda og erlenda, og þessar síður blað­anna sem eiga að vera fyrir konur. Þessar síður eru allra góðra gjalda verðar, ég sjálf les um slúður, krem, heilsu og tísku ef því er að skipta, en það sem ég átt­aði mig fljót­lega á er að þetta er nán­ast ein­göngu mark­aðs­efni sem beint er að konum sér­stak­lega, það virð­ist sem sé útbreiddur mis­skiln­ingur að mark­aðs­efni sé það eina sem þær hafi raun­veru­lega áhuga á. Þegar maður flettir þessum síðum þá verður maður engu nær um ver­öld­ina, maður upp­lifir eig­in­lega bara skort eða vöntun, það er verið að gera eitt­hvað eft­ir­sókn­ar­vert sem maður getur kannski aldrei eign­ast, setja fram mark­mið sem maður getur aldrei náð, hvort sem það eru nú rán­dýrir skór, penthouse-íbúð í New York, fárán­legur árangur í lík­ams­rækt eða ein­hver glamúr-lífs­stíll. Einhvern veg­inn skilur efnið les­and­ann eftir með þá til­finn­ingu að hann sé heldur mis­heppn­aður og að hann verði að eign­ast svona líf, hvað sem það kostar. En ég held að flestar konur langi bara ekk­ert í svona líf,“ er haft eftir Stein­unni. „Ég vissi að það væru til fjöl­margar konur eins og ég sem hefðu brenn­andi áhuga á sam­fé­lag­inu og vildu taka þátt í þjóð­fé­lags­um­ræð­unni. Hugmynd okkar var því að búa til ein­hvers konar fjöl­miðil sem væri beint til kvenna án þess að segja þeim hvernig þær ættu að lifa líf­inu, og án þess að segja þeim að líf þeirra væri ófull­komið.“

„Konur þykja verð­mætur hópur fyrir
aug­lýsendur en það er eins og það gildi
ekki um okkar les­endur“

Fram kemur að þrátt fyrir að mik­ill lestur sé á vefnum, eða að jafn­aði 120 þús­und ein­stakir not­endur á viku, sé rekst­ur­inn erf­iður. „Aug­lýsendur sumir hverjir snið­ganga okkur vegna rót­tækni, sem er bjána­legt því okkar les­endur kaupa vörur og þjón­ustu ekk­ert síður en aðrir. Sumir aug­lýsendur styðja líka bara ákveðna fjöl­miðla vegna hags­muna­tengsla eða af gömlum vana, þetta er ekki alveg ein­falt. Ég veit ekki um neinn annan fjöl­miðil fyrir konur í heim­inum sem er ekki keyrður áfram á lífs­stíls­efni heldur sem fjöl­breyttur frétta- og afþrey­ing­ar­vefur þar sem les­enda­hóp­ur­inn er að stærstum hluta konur. Konur þykja verð­mætur hópur fyrir aug­lýsendur en það er eins og það gildi ekki um okkar les­endur, það er eins og þessum mið­aldra körlum sem stýra aug­lýs­inga­brans­anum og mörgum fyr­ir­tækjum lands­ins finn­ist mið­ill­inn ekki nógu fínn og kannski bara á köflum of óþægi­legur, hugs­an­lega er bara mark­visst verið að reyna að þagga niður í okkur. Þetta er fárán­legt því þarna er ekki verið að hugsa um konur sem neyt­endur sem taka sjálf­stæðar ákvarð­anir og það að ná til þeirra. Það að stærstu aug­lýsendur lands­ins aug­lýsi aldrei hjá okkur sem gæti skipt sköpum fyrir okkar rekstur snýst um allt annað en neyt­endur, það snýst um hags­muni, fjöl­miðla­stjórnun og ekk­ert annað,“ segir hún.