Að „selja“ Banda­ríkja­mönnum nýjan for­seta er eins og að selja morg­un­korn, hvernig get­urðu talað um alvar­leg mál­efni í 30 sek­úndna klippum?“ 

Þetta sagði Adlai E. Steven­son, fyrr­ver­andi for­seta­fram­bjóð­andi og sendi­herra Banda­ríkj­anna á sínum tíma um kosn­ingar til eins valda­mesta emb­ættis heims, emb­ættis for­seta Banda­ríkj­anna. Baráttan um hugi og hjörtu banda­rískra kjós­enda er hafin og kosn­ingamask­ín­urnar að kom­ast á fullt. Í gegnum þær renna ógur­legar fjár­hæðir.

For­seta­kosn­ingar í Banda­ríkj­unum eru einn mesti fjöl­miðlasirkus sem um getur á jarð­rík­inu og yfir­leitt eru það fjár­sterk­ustu aðil­arnir, þeir sem hafa náð að safna flestum doll­urum, sem ná að halda út alla leið að mark­inu. Þetta sést einnig á því að þegar heima­síður fram­bjóð­end­anna eru skoð­aðar kemur orðið „donate“ oftar en ekki fyrir en það merkir að gefa pen­inga til mál­stað­ar­ins. Og rétt eins og Steven­son bendir á er fjöl­miðlaum­fjöll­unin oft með þeim hætti sem hann lýsir; stuttar klippur, mik­ill hraði og „mat­reiðsla“ fjöl­miðla, oftar en ekki unnin í flýti.

Mikill auður þýðir ekki endi­lega sigur og ef til vill er besta dæmið nýverið þegar Mitt Romney, fra­mjóð­andi Repúblík­ana, tap­aði fyrir Barack Obama í síð­ustu kosn­ingum. Hann hafði fjóra af stærstu bönkum Banda­ríkj­anna á bak­við sig og hafði sjálfur aðgang að miklum per­sónu­legum fjár­munum. Þegar upp var staðið dugði það ekki til, en talið er að allt að 2,6 millj­örðum doll­ara hafa verið eytt í bar­átt­una, eða um 320 millj­örðum íslenskra króna á núver­andi gengi. Yfir­leitt er það líka þannig að hver ný kosn­inga­bar­átta kostar meira en sú síð­asta.

Obama á spjöld sögunnar

Emb­ætt­is­tíma Barack Obama lýkur í kjöl­far næstu kosn­inga þegar nýr for­seti sver emb­ætt­is­eið­inn. Um þessar mundir má segja að bar­áttan sé að kom­ast á fullt og lín­urnar séu orðnar nokkuð skýrar um það hverjir ætli sér að keppa um Hvíta húsið. Obama, sem er fyrsti þeldökki for­seti Banda­ríkj­anna, verður senni­lega helst minnst fyrir aðgerðir á sviði heil­brigð­is­mála (Obamacare) og að hafa leitt Banda­ríkin út úr fjár­málakrepp­unni sem skall á árið 2008. Að und­an­skildu árinu 2009 hefur hag­vöxtur verið jákvæður á emb­ætt­is­tíma hans og eru hag­vaxt­ar­horfur fyrir Banda­ríkin jákvæðar. Þá má einnig nefna samn­ing Banda­ríkj­anna (og ann­arra ríkja) við Íran, en hann þýðir að við­skipta­banni verður aflétt af Íran. Sam­skipti Írans og Banda­ríkj­anna hafa verið í frosti frá bylt­ing­unni í Íran árið 1979, þegar keis­ara lands­ins (hlið­hollum Banda­ríkj­unum) var steypt af stóli. Vest­ur­veldin fá sam­kvæmt samn­ingnum það lof­orð frá Íran að landið fram­leiði ekki kjarn­orku­vopn. Þá urðu nýverið straum­hvörf í sam­skiptum Kúbu og Banda­ríkj­anna þegar ríkin opn­uðu sendi­ráð hvort hjá öðru eftir rofin sam­skipti frá árinu 1961.

Allt kemur forsetanum við

Segja má að ekk­ert í heims­mál­unum sé Banda­ríkj­unum óvið­kom­andi, með beinum eða óbeinum hætti. For­set­inn þarf að glíma við allt frá lofts­lags­málum til ástands­ins í Úkraínu, brott­hvarfs amer­ískra her­manna frá Afganistan og stríðs­ins gegn Íslamska rík­inu (ISIS). „Ég myndi sprengja olíu­svæði þeirra til hel­vítis,“ sagði Donald Trump for­seta­fram­bjóð­andi í þætti blaða­manns­ins And­ers­son Cooper á CNN fyrir skömmu. Þar af leið­andi myndu Mið-Aust­ur­lönd loga í bók­staf­legri merk­ingu, rétt eins og gerð­ist þegar Saddam Hussein, leið­togi Íraks, lét kveikja í olíu­lindum í fyrra Íraks­stríð­inu („Bandalag hinna vilj­ugu“ og þar á meðal Ísland) í kringum 1990. Baráttan gegn ISIS mun að öllum lík­indum verða mik­ill höf­uð­verkur fyrir nýjan for­seta. Þá mun nýr for­seti þurfa að setja plástra á sam­skipti Banda­ríkj­anna og Ísraels en þau eru mjög köld um þessar mundir. Rússland og sam­skiptin við Vladimír Pútin Rúss­lands­for­seta eru svo sér kap­ít­uli útaf fyrir sig og er nán­ast um „alkul“ að ræða þar vegna inn­limunar Pútíns á Krím­skaga í fyrra og stríðs­ins í austur-Úkraínu sem kom í kjöl­farið. Erfitt er að sjá hvernig greiða eigi úr þeirri flækju á meðan her­menn og sak­lausir borg­arar falla í átök­unum en nauð­syn­legt er að stilla til alvöru­friðar svo menn geti byrjað að tala saman. Þá er ekki ólík­legt að Afganistan taki tíma frá nýjum for­seta, sem og vax­andi umsvif Kínverja í Suð­austur-Asíu og spennan á milli þeirra og nágranna sinna.