Síðasti afmæl­is­dag­ur­inn minn var einn sá fal­leg­asti sem ég hef átt. Það var Menn­ing­arnótt og vinir mínir voru með mér í tjaldi þar sem við döns­uðum, spjöll­uðum og dreifðum flug­ritum um opin landa­mæri allan dag­inn. Þegar ég kom heim sá ég mynd­bönd af því hvernig þús­undir flótta­manna höfðu brot­ist gegnum landamæra­girð­ing­arnar milli Grikk­lands og Makedóníu. Fólk með bak­poka, með börnin sín, sum með ekk­ert nema fötin sem þau klædd­ust, brut­ust í gegnum og streymdu útúr girð­ing­unum sem höfðu haldið þeim föngnum dögum saman. Þetta var besta afmæl­is­gjöf sem maður gæti hugsað sér: frelsun þús­unda sem hafði verið haldið í viðjum laga, reglna og hefða sem eiga djúpar og marg­slungnar rætur í hroll­vekj­andi sögu Evr­ópu­ríkja.