Arfleifð Bjarna sem fjármálaráðherra

Þegar Bjarni Bene­dikts­son tók við lyklunum að fjár­mála­ráðu­neyt­inu árið 2013 var efna­hagslægð kreppu­ár­anna á enda. Hag­vöxtur var með því hæsta í Evrópu, ferða­þjón­ustan og útflutn­ings­grein­arnar stóðu í blóma og tals­vert svig­rúm hafði mynd­ast í rík­is­fjár­málum eftir að rík­is­stjórn Jóhönnu Sig­urð­ar­dóttur og Stein­gríms J. Sig­fús­sonar hafði unnið bug á 214 millj­arða fjár­laga­halla með nið­ur­skurði og skatta­hækk­unum. Skulda­staða heim­ila og fyr­ir­tækja hafði jafn­framt batnað jafnt og þétt frá 2010 og glíman við eft­ir­köst hruns­ins var langt komin þótt enn ætti eftir að losa fjár­magns­höft og ljúka upp­gjöri á slita­búum föllnu bank­anna. 

Þrennt stendur upp úr þegar rýnt er í arf­leifð Bjarna Bene­dikts­sonar sem fjár­mála- og efna­hags­ráð­herra á tíma­bil­inu 2013 til 2017. Í fyrsta lagi var rekin hægrisinnuð skatta­stefna; byrðum var létt af hátekju­hópum, stór­eigna­fólki og útgerð­ar­fyr­ir­tækjum en velt í auknum mæli yfir á lág­tekju- og milli­tekju­hópa. Í öðru lagi var á átt­unda tug millj­arða af opin­beru fé varið til höf­uð­stólslækk­unar á verð­tryggðum hús­næð­is­lánum. Tvær skýrslur sem fjár­mála­ráðu­neytið vann að beiðni Alþingis sýna að þessir fjár­munir runnu að miklu leyti til tekju­hæstu og eigna­mestu hópa íslensks sam­fé­lags. Í þriðja lagi var losun fjár­magns­hafta hrint í fram­kvæmd og samið við kröfu­hafa fall­inna fjár­mála­fyr­ir­tækja um að afhenda rík­inu verð­mæti upp á hund­ruð millj­arða í formi svo­kall­aðra stöð­ug­leika­fram­laga. Nú er unnið að því að koma eign­unum í verð og nota sölu­and­virðið til að grynnka á skuldum rík­is­ins.