Ég bjóst ósjálfrátt við eyði­mörk. En eftir því sem við fjar­lægð­umst Kænugarð varð allt grænna. Eftir því sem við nálg­uð­umst Tsjerno­byl og Pripyat. Ég var í hópi með nokkrum Finnum, það var til­viljun, það var ein­fald­lega safnað í þessar ferðir. Það var líka erfitt að kom­ast í þær, skrif­finnskan í kringum þær var tölu­verð, en ég komst að því eftir króka­leiðum að norskur hostel­eig­andi í Kiev sæi um að bóka fólk í svona ferðir – það hljóm­aði eins og auð­veldasta lausnin, að gista þar og skoða borg­ina og geta fengið upp­lýs­ingar beint frá þeim norska, í stað­inn fyrir að standa í enda­lausum sím­tölum. Það hafð­ist á end­anum að fá stað­festa dag­setn­ingu – viku seinna. Og þar sem sá norski var frekar leið­in­legur ras­ista­durgur og þar sem Kiev var á minna en þremur árum skyndi­lega orðin ein­hver dýrasta borg Austur-Evrópu ákvað ég að skreppa til Moldóvu í milli­tíð­inni.

En núna …