Sólin brosir sínu breið­asta í Reykja­vík þennan sunnu­dags­morgun er lagt er af stað áleiðis norður á Strandir. Hún skín skært alla leið­ina þar til ekið er inn á þrönga mal­ar­vegi sem liggja í fjalls­hlíðum með­fram sjónum á Ströndum. Þá er eins og maður keyri inn í annan heim og þokan umvefur allt, fjöllin sjó­inn, hlíð­arnar.

Kannski dulúðin sem fylgir þokunni hafi eitt­hvað með galdra­menn­ina á Ströndum að gera. Heima­menn kunna sögur af galdra­mönn­unum á Ströndum frá fyrri tímum, en hafa þó sjálfir ekki orðið varir við neitt yfir­nátt­úru­legt.  Þó er orkan kyngi­mögnuð, fjöllin og hafið sem hafa vakað yfir staðnum frá því land byggð­ist þar. Það eru stór­kost­leg for­rétt­indi að búa á svona stað, í burtu frá hraða borg­ar­innar, umvaf­inn  mik­il­feng­leika hvert sem maður lítur.

Árnes­hreppur hefur verið í umræð­unni upp á síðkastið vegna fyr­ir­hug­aðra virkj­ana­fram­kvæmda í Hvalá. Fátt fólk er eftir á staðnum og aðeins um 15–20 manns með …