Íslenskur fram­bjóð­andi lýsti því yfir á dög­unum að heim­sókn í höf­uð­stöðvar RÚV í Efsta­leiti væri eins og að fara á Stasi-safnið í Austur-Berlín. Ekki virð­ist þetta hafa fengið mik­inn hljóm­grunn því Frels­is­flokk­ur­inn fékk færri atkvæði en nokk­urt annað fram­boð Íslands­sög­unnar. Hitt er þó annað mál, að í aust­ur­hluta Þýska­lands er enn víða hægt að sjá minn­is­varða um Alþýðu­lýð­veldið fallna. Og Stasi-safnið er aðeins eitt af þeim.

Ég var rétt kom­inn af ung­lings­árum þegar ég kom fyrst til þess sem nokkrum árum áður hafði verið Þýska Alþýðu­lýð­veldið, eða DDR. Í Leipzig fannst mér nán­ast sem það stæði enn, menn voru með yfir­vara­skegg og sítt að aftan, fáir töl­uðu ensku en í Vestur-Berlín hafði verið stungið upp á að ég reyndi rúss­nesku í stað­inn. Ég var þó ekki hingað kom­inn til að æfa mig í rúss­nesku, heldur til að sjá Bob Dylan, sem nýverið hafði heillað mig (en fáa aðra) með tón­leikum sínum í Laug­ar­dals­höll árið sem Þýska­löndin sam­ein­uð­ust. Að sjálf­sögðu end­uðu tón­leik­arnir á frið­arsálm­inum „Blowin‘ in the Wind,“ sem hann ann­ars spil­aði sjaldan á þeim tíma.