„Mamma, strák­arnir sögðu að ef ég myndi leyfa þeim að ríða mér þá mætti ég fara í tölv­una,“ klag­aði hin barn­unga Sunna Krist­ins­dóttir í móður sína. Strák­arnir, sem voru á svip­uðum aldri, höfðu ætlað að kenna Sunnu nýjan leik, að ríða, og ef hún tæki þátt fengi hún loks­ins að prófa leikja­tölv­una. Yfir­leitt fékk hún aðeins að sitja hjá og fylgj­ast með strák­unum skjóta end­urnar sem flugu yfir sjón­varps­skjá­inn, eina stelpan í hópnum, og því spenn­andi að fá loks­ins að hand­leika app­el­sínu­gulu byss­una. Hún sam­þykkti því með sem­ingi að prófa þennan nýja leik. Sunna man ekki ennþá hvað nákvæm­lega fólst í leiknum, ein­ungis að hún þurfti að fara úr öllum föt­unum og strák­arnir líka. Strák­arnir sviku hins vegar lof­orðið um að leyfa henni að fara í tölv­una og þess vegna klag­aði Sunna í mömmu sína, sem stað­festir það í sam­tali við Stundina. 

Viðbrögð móðurinnar  

„Hvað sagð­irðu?“ öskr­aði móðir hennar af reiði og leit á dóttur sína, sem var nýbyrjuð í grunn­skóla og hrædd­ist ofsa­fengin við­brögð móður sinnar. Strák­arnir höfðu bannað henni að segja frá og hún þráði ekk­ert heitar en við­ur­kenn­ingu frá þessum sömu strákum.

Mamma Sunnu rauk út úr húsi og yfir í næsta hús í þessu litla, afskekkta bæj­ar­fé­lagi. Dóttir hennar hljóp á eftir henni og grát­bað hana um að skamma ekki strák­ana. En mamma hennar lét ekki segj­ast. Hún óð inn á gólf til strák­anna, skip­aði þeim að standa upp úr sóf­anum og gyrða niður um sig bux­urnar. „Ef þið gátuð verið berrass­aðir fyrir framan Sunnu þá getið þið verið berrass­aðir fyrir framan mig,“ sagði hún og bætti því við, þar sem þeir stóðu nið­ur­lægðir fyrir framan hana, að svona skyldu þeir ekki haga sér framar. Sunna stóð þögul fyrir aftan móður sína og fylgd­ist ótta­slegin með því sem fram fór.

„Þarna lærði ég að segja aldrei aftur frá“

„Þarna lærði ég að segja aldrei aftur frá,“ segir Sunna, en hún segir þetta fyrsta skipti aðeins hafa verið byrj­un­ina á því sem síðar átti eftir að koma. „Leik­irnir“ hafi haldið áfram næstu árin og þátt­tak­end­urnir orðið fleiri. Hún segir að í flestum til­vikum hafi hún verið vilj­ugur þátt­tak­andi í þessum leikjum, þó svo að hún hafi sjaldan átt frum­kvæðið, enda sá hún þarna leið að lang­þráðri við­ur­kenn­ingu í hópnum. Oftast hafi verið um óvið­eig­andi snert­ingar að ræða, en stundum hafi leik­irnir gengið lengra. Það sem situr hins vegar mest í Sunnu eru þau skipti sem henni fannst hún hafa verið þvinguð til þess að taka þátt, þau skipti sem hún fann að svarið nei var ekki í boði.