„Ég er heppin,“ segir Tanja Björk Ómars­dóttir, „af því að ég lenti ekki í neinu.“ Hún hefur varla sleppt orð­inu þegar hún segir fyndið að hún taki þannig til orða, hún sem var 22 ára gömul, nýbyrjuð í skól­anum og blaut á bak­við eyrun en með mikla drauma um leik­feril þegar kenn­ar­inn hennar, mið­aldra maður, bauð henni á bar­inn til þess að ræða brans­ann og fer­il­inn. Hún þáði boðið feg­ins hendi. „Ég var alveg græn, vissi ekk­ert um brans­ann og vildi þiggja góð ráð frá honum. Ég var svo ánægð með að hann væri að bjóð­ast til að hjálpa mér. Ég man að mér fannst skrítið að hann vildi fara yfir þetta á bar, seint að kvöldi, þar sem við værum bara tvö ein, en hugs­aði ekki mikið út í það, enda átti ég ekki von á neinu. Hann hafði alltaf verið næs og virt­ist vita um hvað hann væri …