Stöku sinnum gengur illa að nota debet­kort hér í Kaup­manna­höfn. Mér hefur ekki tek­ist að taka út úr hrað­bönkum með debet­korti og stundum vilja vél­arnar í búð­unum ekki debet­kortið mitt, að minnsta kosti ekki fyrr en í annarri eða þriðju til­raun.

Þetta er svo sem ekk­ert stórt vanda­mál og kredit­korta­sam­band er alltaf í góðu lagi.

En gestur sem er hérna hjá mér í Jónshúsi núna lenti í þessu í gær. Hann var á kaffi­húsi að reyna að borga reikn­ing­inn sinn með debet­korti, og pos­inn á kaffi­hús­inu vildi ekki kortið.

Þjónninn var alveg í vand­ræðum og fékk kortið í hendur svo hann gæti sjálfur prófað.

Hann leit á kortið, sá hvaðan það kom og varð að orði:

„Ahá, svo það er íslenskt. Það er áreið­an­lega skýr­ingin á því að bank­inn hérna vill það ekki. Við erum ekk­ert búin að gleyma því sem gerð­ist í hrun­inu.“