Hvar eru fjárans benínstöðvarnar?! Dagbók frá Kaupmannahöfn XII

Ég segi ekki að ég hafi nú þegar hjólað um alla Kaup­manna­höfn, en þó hef ég nú á tveimur og hálfri viku farið um mið­bæ­inn mest­allan og víða um Nørrebro og Østerbro, ég hef dólað svo­lítið um Hellerup og niður í Vester­bro. 

Alls staðar er ýmis­legt að sjá, en þó fór fljót­lega að læð­ast að mér sú til­finn­ing að eitt­hvað vant­aði.

Og loks rann upp fyrir mér hvað það var.

Bens­ín­stöðvar.

Ég hef ennþá hvergi nokk­urs staðar séð bens­ín­stöð.

Fyrir Reyk­vík­ing sætir það nátt­úr­lega stórri furðu. Þar heima er varla hægt að snúa sér við án þess að rekast á bens­ín­stöð.

Hér má sjá þær sem umkringja mið­borg­ina.

Hér í Kaup­manna­höfn eru - eins og öllum gömlum og grónum evr­ópskum borgum - víða kirkjur. Þær eru ekki ein­hvers staðar uppi á hól eða úti á túni eins og tíð­ast er á Íslandi, heldur bara inni í hverf­unum.

Mér sýn­ist að í Reykja­vík gegni bens­ín­stöðv­arnar að sumu leyti hlut­verki þess­ara hverfis­kirkna. Þetta eru yfir­leitt til­komu­mikil mann­virki, og þar komum við saman og til­biðjum í sam­ein­ingu guð­inn BENSÍN.

Hann er eins og við vitum helsti hjálp­ar­kokkur æðsta guðs­ins sem á Íslandi er til­beð­inn, en það er EINKABÍLINN.

Mikið væri gaman að kom­ast alveg hjá því þær vikur sem ég á eftir hér í Kaup­manna­höfn að rekast á bens­ín­stöð.