„Þegar svona lagað ger­ist er eins og maður sé sleg­inn í höf­uðið með sleggju. Hjartað springur og allt sem maður einu sinni hélt að skipti máli sér maður að skiptir ekki nokkru máli. Þegar það dýr­mætasta sem maður á er tekið frá manni þá finnst manni maður engu hafa að tapa lengur.“

Þetta skrifar Ingi­björg Dagný Inga­dóttir í færslu á Facebook-síðu sinni. Dóttir hennar – hin tíu ára gamla Kolfinna Eldey Sig­urð­ar­dóttir – fannst látin við Krýsu­vík­ur­veg í sept­em­ber. Faðir hennar, Sigurður Fannar Þórsson, hefur verið ákærður fyrir að hafa ráðið dóttur sinni bana. 

Vitnað er til færsl­unnar með góð­fús­legu leyfi frá Ingi­björgu Dagnýju.

Hún seg­ist frekar hafa átt von á að fá loft­stein í höf­uðið en því sem gerð­ist í sept­em­ber. „Í langan tíma beið ég bara eftir að vakna því þetta hlyti að vera martröð. En í stað þess hvern dag sem ég vakn­aði þá beið mín martröð. Einhver allt önnur ver­öld sem ég þekkti ekki en var fleygt harka­lega inn í.

Aldrei á ævinni hef ég verið jafn mikið til í að vakna ekki á morgn­ana. En ég hef neyðst til að vakna. Ekki bara í einu til­liti. Ég hef vaknað upp af þeim svefni sem við erum látin sofa sem sam­fé­lag,“ skrifar hún.

Sigurður hafi elskað dóttur sína og hún hann

Ingi­björg segir engan sem þekkti barns­föður hennar hafa ætlað að trúa því sem átti sér stað, þetta hafi komið flatt upp á alla.

„Því hann hefur ætíð verið kurt­eis, hjálp­samur, sam­visku­samur, örlátur og dug­legur. Hann hefur alltaf verið mín stoð og stytta og minn besti vinur. Hann elskaði dóttur sína og gerði allt fyrir hana. Hún elskaði hann og þau áttu ætíð gott sam­band. Upplifun mín hefur því verið að ég missti meira en dóttur mína þann 15. sept­em­ber.“

Síðasta vor týnd­ist Sigurður Fannar spor­laust heiman frá sér í Graf­ar­vogi, mætti ekki til vinnu og ekki var hægt að ná í hann. Ingi­björg Dagný lét því lýsa eftir honum. Þegar liðið var á þriðja sól­ar­hring fannst hann á gangi í Kópavogi.

„Hann var orð­inn upp­þorn­aður og með sár á fótum eftir að hafa labbað stans­laust. Hann hafði bara gengið um allan þann tíma í ein­hverju geð­rofi, maníu eða ein­hverju sem ég kann ekki betur að nefna. En það var ljóst að það var eitt­hvað að. Hann fékk aðhlynn­ingu í ein­hverjar klukku­stundir á bráða­mót­tök­unni áður en hann var útskrif­aður,“ skrifar Ingi­björg Dagný.

Hún segir að eftir þetta hafi hún hjálpað Sigurði að sækja um hjálp á geð­deild­inni. „Hann fær ein­hverjar pillur frá læknum eins og þeim er von og vísa og eftir ein­hverra daga bið fær hann höfnun frá áfallateym­inu. Ekkert við­tal, engar skýr­ingar, ekki neitt.“

Ætluðu að leika sér með nýtt leikfang

Sumarið segir Ingi­björg að hafi liðið áfalla­laust. Sigurður hafi þó drekkt sér í vinnu, líkt og fólk sem hafi gengið í gegnum áföll sé gjarnt á að gera. „En ég sé að það er alltaf eitt­hvað að plaga hann,“ skrifar hún.

Sunnu­dag­inn sem dóttir Ingi­bjargar lést fór Sigurður í Hafn­ar­fjörð til að útrétta og dytta að bílnum sínum. Ingi­björg segir hann hafa haft Kolfinnu Eldeyju með því að þau hafi ætlað að finna sér stað til að leika með leik­fang sem þær höfðu keypt nokkrum dögum áður – bolta til að kasta á milli tveggja fest­i­spjalda með frönskum rennilás.

„En þau skila sér ekki úr þeirri ferð. Ég var búin að hringja marg­sinnis og það var mjög óvenju­legt að hann skyldi ekki svara mér í síma. Upp úr níu um kvöldið fæ ég löggu og prest heim til mín og ver­öldin hrynur. Restin er sögð saga.

Ég veit ekki nákvæm­lega hvað gerð­ist þarna útfrá. Það veit eng­inn. Ég vissi strax í hjarta mínu að hann hefði ekki tekið með­vit­aða ákvörðun um að gera svona lagað. Hann man ekki sjálfur hvað gerð­ist. Hann var kom­inn lang­leið­ina með að taka eigið líf og er alveg eyði­lagður. Við syrgjum bæði dóttur okkar.“

„Samfélagið þarf að vakna“

Ingi­björg segir að hún sé að segja sögu sína vegna þess að sam­fé­lagið þurfi að vakna.

„Við þurfum að gera okkur grein fyrir því hvernig kerf­unum hefur verið leyft að koma fram við okkur. Hvernig orð­ræð­unni hefur lengi verið stýrt í þá átt­ina að láta okkur berj­ast inn­byrðis og valda sundr­ungu milli okkar. Hvernig fólk hefur verið stimplað klikkað, geð­veikt og ruglað.

Þannig var rétt­lætt að afskrifa það, loka inni og hlusta ekki á það. Á meðan þetta er ekk­ert annað en fólk sem hefur þurft að þola mis­mikið af mis­stórum áföllum. Og þau fá tak­mark­aða hjálp, ef ein­hverja. Það er eins og stefnan sé að hjálpin eigi að vera ein­hver lúx­usvara sem bara ríka fólkið á að eiga kost á. Af hverju ætli það sé.“

Ingi­björg segir að pillur séu ekki lausn frekar en hækjur og að rót vand­ans sé enn til staðar. Hana þurfi að finna og takast á við. „Hún liggur oftar en marga grunar í áföllum sem hefur aldrei verið unnið úr. Börn eiga ekki að þurfa að erfa áföll for­eldra sinna. Við erum öll á sömu skút­unni. Við þurfum að vinna saman.“

Ingi­björg veltir því fyrir sér af hverju það sé yfir­höfuð hægt að neita fólki sem vanti hjálp um hana.

„Hver gefur öðrum rétt til að ákveða hvort ég þurfi hjálp eða ekki? Eina hlut­verk stofn­ana á að vera að finna út úr því hvernig hjálp hentar í sam­ráði við sjúk­ling­inn, því hann er jú sér­fræð­ingur í sinni eigin líðan. Annað er bara ofbeldi. Viljum við ekki sam­fé­lag þar sem fólk fær hjálp? Viljum við búa í sam­fé­lagi þar sem sjálfs­vígs­tíðni, morð og ofbeld­is­glæpir eru algengir?“

„Það á ekki nokkur manneskja að þurfa að jarða barnið sitt“

Ingi­björg seg­ist vera lánsöm og þakk­lát fyrir þann tíma sem hún fékk með dóttur sinni. „Hún var alltaf sól­ar­geisli í mínu lífi. Og ég mun gera mitt besta á minni lífs­leið að fylgja hennar for­dæmiað dreifa gleði og ást. Því þegar minn tími loks kemur og ég fæ að yfir­gefa þetta jarð­svið þá vil ég að ég hafi lokið mínum verk­efnum með sóma svo bæði hún og ég geti verið stoltar af mér.“

Kolfinna Eldey hafi lýst upp her­bergið aðeins með því að vera til „Dóttir mín var góð, fyndin, vitur, skemmti­leg, full af orku og hug­myndum, skap­andi og frjáls. Hún var kær­leiks­rík, elsku­leg, sjálf­stæð, umhyggju- og hjálp­söm. Allir sem hana þekktu elsk­uðu hana.“

Ingi­björg segir Kolfinnu Eldeyju hafa kennt sér margt. „Dóttir mín var betri mann­eskja en ég hef nokkru sinni verið. Hún átti þetta ekki skilið.Hún gaf frá sér svo mikla ást. Hún kom til mín til að minna mig á það hver ég er. Hver við öll erum. Við erum fyrst og fremst kær­leiksverur. Við fæð­umst með eig­in­leik­ann til að elska, og það er það eina sem barn biður um þegar það kemur í heim­inn. Ást og umhyggja.“

Ingi­björg segir það eina sem nokkurn tíma muni skipta raun­veru­legu máli í líf­inu vera hvort fólk hafi hjálpað öðrum. „Ef þú getur verið sól­ar­geisli í lífi ein­hvers þá hef­urðu náð mark­miði lífs­ins. Þetta er ekki flókn­ara en það. Þegar þú skilur það þá skil­urðu lífið. Eitthvað sem gert er af ást og sam­kennd er ávallt rétta ákvörð­unin.“