„Jens Ólafsson Olsen, sýslu­manns­full­trúi á Þórshöfn, var app­el­sínu­gulur í framan og sá ofsjónir. Þetta ástand var honum fram­andi, ekki af ásetn­ingi og trufl­aði hann umtals­vert.“ (bls. 11) Svo hefst nýjasta skáld­saga Braga Páls Sig­urð­ar­sonar sem hefur á síð­ustu árum skipað sér í röð okkar ósvífn­ustu og fyndn­ustu höf­unda. Efnistök Braga eru jafnan ögrandi og hið lík­am­lega og hið lít­il­mót­lega leika þar stórt hlut­verk. Það er gaman að því hversu hressi­lega les­enda­hópur Braga hefur stækkað á stuttum tíma en með skáld­sög­unni Arnaldur Ind­riða­son deyr (2021) vakti hann athygli út fyrir þann hóp sem hafði áður fylgst með honum.

Lægsti samnefnari mennskunnar

Líkt og upp­hafs­setn­ingin og tit­ill­inn bera með sér fjallar þessi nýjasta skáld­saga höf­und­ar­ins um Jens Ólafsson Olsen, sem er í upp­hafi bókar ein­stak­lega ógeð­felldur maður. Hann er ein­hvers konar lægsti sam­nefn­ari mennsk­unnar, sið­laus og skeyt­ing­ar­laus lög­fræð­ingur sem helst á í félags­legum sam­skiptum við hroka­fulla, unga karla af hans eigin kalí­beri. …