Hann er nýbú­inn að vera úti á Spáni með for­eldrum sínum og þar var hann að spila svona pool þannig mér datt í hug hvort það væri ekki gaman að prófa þetta saman svo ég fór inn á Google og þá fann ég Billi­ardbar­inn. Við ákváðum að koma hingað og fá okkur pitsu og spila smá­vegis saman. Þetta er bara jafnt, það skiptir ekki máli hvor er að vinna, þetta snýst bara um að hafa gaman. 

Ég á ell­efu afa­börn og tvö langa­fa­börn. Hann er einn af mörgum sem maður reynir að gera eitt­hvað með. Það er ekki allt sem maður getur gert með þessum ung­lingum, það er nú 70 ára ald­urs­munur á okkur. Æi, ég veit ekki, það er orðið dálítið erfitt að vera ung­lingur í dag, það eru stærri áskor­anir, en sem betur fer erum við afskap­lega heppin með strák­ana okkar, þeir eru frekar rólegir og ekk­ert að ves­en­ast. 

Það er nú dálít­ill mik­ill munur á að verða pabbi og afi. Þegar þú ert pabbi ertu meira bund­inn. Í hitt skiptið get­urðu alltaf sett börnin aftur til mömmu og pabba þegar þau fara að gráta. En það er voða­lega gott að vera afi. Yngsti er sex mán­aða en elsti 43 ára. 

Sjálfur er ég 83 ára. Það eru 23 ár síðan ég hætti að vinna. Ég var búinn að vera í sama starf­inu, í banka, í 43 ár og það var fínt að breyta til. Við fluttum til Hvera­gerðis fyrir níu árum, við erum rosa­lega ánægð, búum við hlið­ina á Nátt­úru­lækn­inga­fé­lag­inu og þetta er rólegt og gott. Við búum í fal­legu umhverfi með fjöllin og trén og skóg­inn. Svo getum við alltaf farið yfir í Nátt­úru­lækn­inga­fé­lags­húsið og farið í sund, tækin og mat. Þetta er lífið. Ég færi aldrei aftur til Reykja­víkur, aldrei í líf­inu. Við erum alsæl.“