„Ég hef bara aldrei verið betri sko,“ segir Almar Steinn Atlason, betur þekktur sem „Almar í kass­anum“. Almar er að senda frá sér sína fyrstu skáld­sögu og las hana upp­hátt í einni beit í and­dyri Tjarn­ar­bíós í vik­unni í beinu streymi. Upp­lest­ur­inn hófst klukkan 18 á mánu­dag og lauk um 22 klukku­stundum síðar, síð­degis á þriðju­dag. 

Rödd Almars er silki­mjúk þegar blaða­maður slær á þráð­inn og greini­legt að radd­böndin hafa tekið vel í gjörn­ing­inn. „Eins og að fá sér háls­brjóst­sykur og fara í radd­þjálfun.“ 

Almar hefur lengi ætlað sér að gefa út bók en ekki þorað að láta verða af því fyrr en nú. „Ég var búinn að vera lengi að vinna þessa bók. Eina ástæðan fyrir því að ég hef aldrei tekið þátt í bóka­út­gáfu því ég hef borið of mikla virð­ingu fyrir henni, átt erfitt með að nálg­ast hana af því mér finnst bækur svo flottar, ég hef ekki getað snert þær. Svo var ég búinn að eyða miklum tíma og vinnu í þessa bók að mér fannst synd að vera búinn að eyða svona miklu í sögu og segja hana aldrei.“

Skáldsagan Mold er bara mold - Litla systir mín fjöldamorð­ing­inn er í þremur bindum sem koma saman í kassa þar sem velt er upp spurn­ing­unni: Er hægt að ger­ast fjöldamorð­ingi fyrir mis­skiln­ing? Hlut­arnir þrír kall­ast Með Venus í skrið­dreka, Þind­ar­laus frá­sögn af erf­iðum degi manns í Efra-Breið­holti, og Frelsið er tak­markað. „Ég er rosa ánægður með hana. Þetta er ævin­týri á örvandi. Blóð og garnir og vesen. Spennu­tryllir án þess endi­lega að vera spenn­andi. Svona ein­hver vel­ferðar-starfs­manna-Borg­ar­túns-turns-Íslend­inga­saga,“ segir Almar þegar hann er beð­inn um að lýsa efni skáld­sög­unnar.  

Við öllu búinn með þvaglegg og næringu í æð

Almar var vel und­ir­bú­inn og ráð­færði sig við hjúkr­un­ar­fræð­ing áður en hann hófst handa sem setti upp þvag­legg og nær­ingu í æð. Almar þurfi því aðeins að standa upp til að tæma þvag­pok­ann á meðan lestr­inum stóð. „Ég hef alltaf haft gaman af því að segja sögur, ég gat ekki látið þessa liggja með öllu ósagða. Ég komst fljót­lega að þeirri nið­ur­stöðu að það myndi taka svo­lít­inn tíma að segja þessa sögu. Þegar fólk er að segja mér sögu þá missi ég þráð­inn og fer að tala um eitt­hvað annað ef það ætlar að taka kló­sett­pásu eða fá sér hádeg­is­mat í miðri sögu.“ Þannig komst Almar að því að þetta væri besta nið­ur­staðan: Að lesa bók­ina í einni beit. 

„Ég þurfti að afsaka mig til að tæma úr þvag­pok­anum held ég tvisvar og einu sinni varð 2-3 mín­útna dramat­ísk mál­hvíld á meðan ég hvíldi augun aðeins.“ Almar er ekki viss hvort hann hafi sofnað á ein­hverjum tíma­punkti. „Hugs­an­irnar og bókin verða eitt á ein­hverjum tíma­punkti og hvort maður haldi áfram með­vit­und­ar­laus að lesa í leiðslu, mér finnst það ekki ósenni­legt. Ég hafði í raun verið sof­andi allan tím­ann?“ Almar fékk góðan frið við lest­ur­inn en fólk var samt sem áður dug­legt að kíkja við í and­dyri Tjarn­ar­bíós. „Það er ekk­ert leið­in­legra að lesa þó svo að ein­hver sé að blaðra eða vinna eða gera eitt­hvað. Leikhús er lif­andi hús og Snæbjörn leik­hús­stjóri og góða fólkið sem þarna vinnur er frá­bært að halda lífi í þessu góða leik­húsi.“

Áhorf­endurAnddyri Tjarn­ar­bíós var þétt setið stóran hluta á meðan upp­lestr­inum stóð.

Mynd: Árni Torfason

Gjörningalist fyrir hálfvita sem kunna ekki að fara eftir reglum

Sem fyrr segir kemur bókin í kassa sem er kannski vel við hæfi þar sem flestir þekkja Almar sem „Almar í kass­anum“ eftir að hann dvaldi nak­inn í heila viku inni í gler­kassa í Lista­há­skól­anum. Þakklæti er honum eftir í huga þegar hann rifjar upp þennan níu ára gamla gjörn­ing. Að vera ungur lista­maður að stíga sín fyrstu skref inn í augu almenn­ings og fá þjóð­ina sína með sér er ómet­an­legt held ég.“

Hann hefur unnið áfram með gjörn­inga­list­ina. „Ég hef alltaf haft gaman af bæði að fylgj­ast með og ves­en­ast í gjörn­inga­list. Það er sviðs­list nema fyrir svona hálf­vita eins og mig sem kunna ekki að fara eftir reglum.“ Almar kýs að kynna sem hálf­vita í dag, þó gjörn­inga­lista­maður, mál­ari og nú rit­höf­undur eigi einnig vel við hann. „Ég kynni mig nú yfir­leitt sem hálf­vita, það er heið­ar­leg­ast. Svo set ég bara á mig þann hatt sem passar hverju sinni. Ég hef aldrei hikað við að kalla mig neitt. Þegar ég raka mig á morgn­ana seg­ist ég vera hár­skera­meist­ari og þegar ég fæ mér paratabs af því að ég er með haus­verk þá er ég orð­inn apó­tek­ari.“

En hvað tekur við nú þegar nærri sól­ar­hings upp­lestur er frá? 

„Ég þarf aðeins að hugsa það. Mér finnst ekk­ert ólík­leg að ég fari að leita mér að nýjum hatti. Ég hef lengi hugsað mér að verða skipskokkur, það hefur verið fantasía hjá mér, þannig ef ein­hverjum vanta svo­leiðis þá er vel­komið að hafa sam­band.“