Á heim­ili mínu á Eski­firði finn ég gyllt sæl­gæt­is­bréf með hand­skrif­uðum verð­miða. Þau sem þar þekkja til vita upp á hár hvar það sæl­gæti hefur verið keypt. Í Verslun Trausta Reykdal sem jafn­framt hýsir Víd­eó­leigu Eski­fjarðar. Sæl­gæt­is­bréfið er eins og magda­lenu­kakan hans Proust: Skyndi­lega þyrstir mig í fróð­leik um hinn hverf­andi menn­ing­araf­kima víd­eó­leig­unnar. Mig langar að heyra sögur frá þeim tíma þegar þetta var blóm­legur bis­ness. Ég man eftir ófáum skiptum þar sem ég gekk þarna inn með fimm­hund­ruð króna seðil og leigði eina nýja og eina gamla, kippti með mér ein­taki af „Myndum mán­að­ar­ins“ og skil­aði svo spól­unum dag­inn eftir, búin að spóla þeim sam­visku­sam­lega til baka til að forð­ast sekt. Auðkenni mitt á leig­unni voru fjórir síð­ustu tölu­stafir núm­ers­ins í heima­sím­anum, það var gefið hverjir fyrstu þrír voru. Engin raf­ræn skil­ríki, ekk­ert vesen.

 Einu sinni full­yrtu bræður mínir að eig­and­inn, Trausti Reykdal, hefði sko horft á allar …