Á heimili mínu á Eskifirði finn ég gyllt sælgætisbréf með handskrifuðum verðmiða. Þau sem þar þekkja til vita upp á hár hvar það sælgæti hefur verið keypt. Í Verslun Trausta Reykdal sem jafnframt hýsir Vídeóleigu Eskifjarðar. Sælgætisbréfið er eins og magdalenukakan hans Proust: Skyndilega þyrstir mig í fróðleik um hinn hverfandi menningarafkima vídeóleigunnar. Mig langar að heyra sögur frá þeim tíma þegar þetta var blómlegur bisness. Ég man eftir ófáum skiptum þar sem ég gekk þarna inn með fimmhundruð króna seðil og leigði eina nýja og eina gamla, kippti með mér eintaki af „Myndum mánaðarins“ og skilaði svo spólunum daginn eftir, búin að spóla þeim samviskusamlega til baka til að forðast sekt. Auðkenni mitt á leigunni voru fjórir síðustu tölustafir númersins í heimasímanum, það var gefið hverjir fyrstu þrír voru. Engin rafræn skilríki, ekkert vesen.

 Einu sinni fullyrtu bræður mínir að eigandinn, Trausti Reykdal, hefði sko horft á allar …