„Litla frænka mín dó úr heilablóðfalli þegar hún var 12 ára, það hafði áhrif á lífið. Það breytti aðeins manns upplifun af því hvernig það er að vera til í heiminum. Ég átti afmæli rétt eftir á. Það var ekkert voðalega skemmtilegt afmæli. Ég var 18 ára þá. Maður á að upplifa sitt 18 ára afmæli sem einhverja staðfestingu á því hvað er gott að vera lifandi en 12 ára frænka mín hafði dáið úr skyndilegu heilablóðfalli nokkrum dögum áður. Hún hrundi niður í íþróttum og var dáin sólarhring síðar. Það var ekkert undirliggjandi sem maður vissi af. Við vorum systkinabörn, hún var dóttir móðursystur minnar. Ég er einbirni sjálfur svo ég er frekar náinn frændsystkinum mínum.

Ég man ekki hvað ég var gamall þegar afi minn dó, kannski átta ára, en ég sá hann deyja. Hann varð einmitt bráðkvaddur í sumarbústað. Sumarbústaðurinn er svolítið langt frá öllu. Það tók sjúkrabílinn alveg hálftíma að koma. Ég var sendur inn í herbergi á meðan þau voru að vinna og svo kallaði mamma á mig úti í sjúkrabíl rétt undir morgun og sagði mér að ég þyrfti að kveðja afa. Það er svona annað áfall sem hefur svolítið setið í mér. Ég man enn betur eftir því en nokkru öðru atviki frá þeim aldri.

Ég er rithöfundur og ljóðskáld og maður leitar í svona minningar við skrifin, en líka í góðar minningar. Ég er almennt frekar hamingjusamur í lífinu. 

Næsta vor kemur út skáldsaga eftir mig. Það eru senur í henni þar sem ég nýti mér svona minningar úr minni fortíð. Eins og með allan skáldskap auðvitað, að maður nýtir sér það sem maður hefur gengið í gegnum, líka fyrstu ástarsorgina og allt svoleiðis, ómerkilega hluti.

Kjarninn í bókinni er algjörlega mannlífið í öllum sínum birtingarmyndum. Mig langaði að skrifa bók sem fjallaði um ekkert. Þetta eru mismunandi persónur, allir eru að díla við eitthvað í sínu lífi sem er ekkert merkilegra en hvað annað. Það eru engin morð eða neitt þannig, þetta er allt frekar hversdagslegt, hvernig við dílum við hversdagslega hluti.“