„Litla frænka mín dó úr heila­blóð­falli þegar hún var 12 ára, það hafði áhrif á lífið. Það breytti aðeins manns upp­lifun af því hvernig það er að vera til í heim­inum. Ég átti afmæli rétt eftir á. Það var ekk­ert voða­lega skemmti­legt afmæli. Ég var 18 ára þá. Maður á að upp­lifa sitt 18 ára afmæli sem ein­hverja stað­fest­ingu á því hvað er gott að vera lif­andi en 12 ára frænka mín hafði dáið úr skyndi­legu heila­blóð­falli nokkrum dögum áður. Hún hrundi niður í íþróttum og var dáin sól­ar­hring síðar. Það var ekk­ert und­ir­liggj­andi sem maður vissi af. Við vorum systk­ina­börn, hún var dóttir móð­ur­systur minnar. Ég er ein­birni sjálfur svo ég er frekar náinn frændsystk­inum mínum.

Ég man ekki hvað ég var gam­all þegar afi minn dó, kannski átta ára, en ég sá hann deyja. Hann varð einmitt bráð­kvaddur í sum­ar­bú­stað. Sum­ar­bú­stað­ur­inn er svo­lítið langt frá öllu. Það tók sjúkra­bíl­inn alveg hálf­tíma að koma. Ég var sendur inn í her­bergi á meðan þau voru að vinna og svo kall­aði mamma á mig úti í sjúkra­bíl rétt undir morgun og sagði mér að ég þyrfti að kveðja afa. Það er svona annað áfall sem hefur svo­lítið setið í mér. Ég man enn betur eftir því en nokkru öðru atviki frá þeim aldri.

Ég er rit­höf­undur og ljóð­skáld og maður leitar í svona minn­ingar við skrifin, en líka í góðar minn­ingar. Ég er almennt frekar ham­ingju­samur í líf­inu. 

Næsta vor kemur út skáld­saga eftir mig. Það eru senur í henni þar sem ég nýti mér svona minn­ingar úr minni for­tíð. Eins og með allan skáld­skap auð­vitað, að maður nýtir sér það sem maður hefur gengið í gegnum, líka fyrstu ást­ar­sorg­ina og allt svo­leiðis, ómerki­lega hluti.

Kjarninn í bók­inni er algjör­lega mann­lífið í öllum sínum birt­ing­ar­myndum. Mig lang­aði að skrifa bók sem fjall­aði um ekk­ert. Þetta eru mis­mun­andi per­sónur, allir eru að díla við eitt­hvað í sínu lífi sem er ekk­ert merki­legra en hvað annað. Það eru engin morð eða neitt þannig, þetta er allt frekar hvers­dags­legt, hvernig við dílum við hvers­dags­lega hluti.“