Þessi grein birtist fyrir meira en 2 árum.
Gagnrýni

Ingmar Bergman og þriðja vaktin

Þeg­ar á líð­ur koma ákveðn­ir veik­leik­ar í ljós en svo finn­ur sag­an sér sína dýpt þeg­ar á líð­ur, gald­ur­inn heppn­ast á end­an­um þótt finna þurfi ný með­ul.

Ingmar Bergman og þriðja vaktin
Ásgeir H. Ingólfsson
skrifar
Bók

Mað­ur í eig­in bíó­mynd

Höfundur Ágúst Guðmundsson
Ormstunga
153 blaðsíður
Niðurstaða:

Hugvitsamlegur bræðingur handrits og skáldsögu sem gengur ekki alltaf upp, en sýnir okkur forvitnilegar hliðar á tuttugustu aldar karlmanninum sem snillingi og mögulega álíka hæfileikaríkum konum sem standa í skugga hans.

Gefðu umsögn

Tvö nýstirni jólabókaflóðsins eru komin vel yfir sjötugt, tveir lykilleikstjórar íslenska kvikmyndavorsins sem nú senda frá sér bækur. Þorsteinn Jónsson rifjar upp námsárin í Prag og Ágúst Guðmundsson teiknar upp sögu af Ingmari Bergman snemma á ferlinum, þegar hann var um þrítugt, en er samt fimm barna faðir og er um það bil að slíta hjónabandi númer tvö og að taka saman við konu númer þrjú.

Maður í eigin bíómynd er sérstök bók að því leyti að frásagnarstíllinn er dálítill bræðingur á milli kvikmyndahandrits og skáldsögu, textinn er undir áhrifum frá þeirri tegund texta sem höfundur bókarinnar og aðalpersónan eru væntanlega vanastir að skrifa, og það gerast í raun forvitnilegir hlutir þegar farið er hálfa leið úr bíómyndinni í skáldsöguna, maður les hana jafnvel ósjálfrátt öðruvísi, sér fyrir sér þessa sögu á tjaldinu þótt hún sé bara á pappír eða kindli.

Þegar á líður koma þó ákveðnir veikleikar í ljós, …

Kjósa
4
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Skráðu þig inn til að skrifa athugasemd eða kjósa.
Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir. Hægt er að láta vita af athugasemdum með því að smella á Tilkynna.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár