Tvö nýstirni jóla­bóka­flóðs­ins eru komin vel yfir sjö­tugt, tveir lyk­il­leik­stjórar íslenska kvik­mynda­vors­ins sem nú senda frá sér bækur. Þor­steinn Jónsson rifjar upp náms­árin í Prag og Ágúst Guð­munds­son teiknar upp sögu af Ingmari Bergman snemma á ferl­inum, þegar hann var um þrí­tugt, en er samt fimm barna faðir og er um það bil að slíta hjóna­bandi númer tvö og að taka saman við konu númer þrjú.

Maður í eigin bíó­mynd er sér­stök bók að því leyti að frá­sagn­ar­stíll­inn er dálít­ill bræð­ingur á milli kvik­mynda­hand­rits og skáld­sögu, text­inn er undir áhrifum frá þeirri teg­und texta sem höf­undur bók­ar­innar og aðal­per­sónan eru vænt­an­lega van­astir að skrifa, og það ger­ast í raun for­vitni­legir hlutir þegar farið er hálfa leið úr bíó­mynd­inni í skáld­sög­una, maður les hana jafn­vel ósjálfrátt öðru­vísi, sér fyrir sér þessa sögu á tjald­inu þótt hún sé bara á pappír eða kindli.

Þegar á líður koma þó ákveðnir veik­leikar …