Drauma­heimar eru ein þeirra vídda sem mann­legur skiln­ingur nær ekki enn utan um. Við vitum vissu­lega ýmis­legt um það hvernig heil­inn hagar sér í draumi en til­gangur og hin und­ar­lega lógík draum­fara eru enn að miklu leyti á huldu, sem gerir þær auð­vitað enn meira heill­andi fyrir vikið. Í frumraun Kamillu Kjerúlf sem barna­bóka­höf­undar, Leynd­ar­dómum Draumarík­is­ins, vinnur höf­undur út frá snjallri og skemmti­legri hug­mynd um drauma. Körfu­bolta­strák­ur­inn Davíð fær höf­uð­högg á úrslita­stundu í kapp­leik og þegar hann sofnar um kvöldið er hann hrif­inn inn í Draumaríkið, mjúkan og furðu­legan skýja­heim. Þar rekst hann á vin­gjarn­lega stúlku, Sunnu, sem útskýrir fyrir honum að hún og aðrir íbúar rík­is­ins hafi þann starfa að búa til drauma fyrir jarð­ar­búa úr upp­lif­unum þeirra í vöku. Davíð er þó rétt byrj­aður að kynn­ast þessum ótrú­lega stað þegar ill öfl halda inn­reið sína í heim draumanna og upp á þau Sunnu stendur að bregð­ast við.

Kamilla hlaut nýverið Barna­bóka­verð­laun Guðrúnar Helga­dóttur fyrir þessa fyrstu bók sína og lætur von­andi ekki staðar numið hér. Sagan er auðug að góðum hug­myndum og sögu­sviðið nógu áhuga­vert til að draga les­and­ann þangað eft­ir­vænt­ing­ar­fullan ásamt aðal­per­són­unni. Bókin hefði þó styrkst mikið með skýr­ari úrvinnslu á sögu­þræði og per­sónum. Hæglega hefði mátt stytta hana og ydda, þá sér­stak­lega fyrri helm­ing­inn, og draga upp sterk­ari mynd af Draumarík­inu í þeim hluta bók­ar­innar þar sem verið er að kynna sögu­heim­inn – nýta svið­setn­ing­una frekar en sam­töl milli aðal­per­són­anna. Sýna frekar en segja. Textinn hrekkur sums staðar úr gír og höktir. Annars staðar fara upp­lýs­ing­arnar í óþarfa hringi. Hér er ekki við nýjan höf­und að sakast heldur hefði bæði þurft virk­ari rit­stjórn og ein­fald­lega betri yfir­lestur til að lag­færa text­ann.

Margt er þó vel gert af höf­und­ar­ins hendi. Sköpun draumanna er hríf­andi og mikið gleði­spil sem fær svo myrkt mót­vægi en allt frá því að martraða­skrímslin ryðj­ast inn í Draumaríkið er óhugn­að­ur­inn sterkur og ógnin mjög raun­veru­leg. Ekki er allt sem sýn­ist í upp­hafi og sann­leik­ur­inn á bak við til­vist Draumarík­is­ins er flókn­ari en Davíð virð­ist þegar hann kemur þangað fyrst. Í sög­unni er sömu­leiðis mjög vel heppn­aður snún­ingur, eða „tvist“, sem hefur ekki þann til­gang einan að hrista upp í les­and­anum heldur ljáir sög­unni einnig meiri til­finn­inga­legan þunga. Sú sem hér skrifar furð­aði sig í fyrstu á þeirri ákvörðun höf­undar að láta aðal­per­són­una flakka milli heimanna tveggja – hvers­dags­lífs­ins og ævin­týr­anna í Draumarík­inu – frekar en að halda Davíð alfarið inni í ævin­týr­inu en sú ákvörðun skýrist þegar líður á sög­una og gengur vel upp. Samspil heimanna er lyk­ill að sög­unni og þá sér­stak­lega per­sónu­legu ferða­lagi Davíðs. 

Hér verður að minn­ast sér­stak­lega á fal­legar teikn­ingar Jóns Ágústs Pálma­sonar af verum, fyr­ir­bærum og stökum hlutum sem birt­ast á undan hverjum kafla og gera mikið fyrir and­rúms­loft bók­ar­innar. Þær kall­ast þó ekki á við bók­ar­kápuna og gaman hefði verið að sjá betri heild­ar­út­færslu á útliti. Rétt eins og með sög­una sjálfa vantar þar vand­aðri áherslur í útgáf­unni sjálfri en það verður aftur á móti spenn­andi að sjá Kamillu stíga næstu skref sem höf­undur.