Draumaheimar eru ein þeirra vídda sem mannlegur skilningur nær ekki enn utan um. Við vitum vissulega ýmislegt um það hvernig heilinn hagar sér í draumi en tilgangur og hin undarlega lógík draumfara eru enn að miklu leyti á huldu, sem gerir þær auðvitað enn meira heillandi fyrir vikið. Í frumraun Kamillu Kjerúlf sem barnabókahöfundar, Leyndardómum Draumaríkisins, vinnur höfundur út frá snjallri og skemmtilegri hugmynd um drauma. Körfuboltastrákurinn Davíð fær höfuðhögg á úrslitastundu í kappleik og þegar hann sofnar um kvöldið er hann hrifinn inn í Draumaríkið, mjúkan og furðulegan skýjaheim. Þar rekst hann á vingjarnlega stúlku, Sunnu, sem útskýrir fyrir honum að hún og aðrir íbúar ríkisins hafi þann starfa að búa til drauma fyrir jarðarbúa úr upplifunum þeirra í vöku. Davíð er þó rétt byrjaður að kynnast þessum ótrúlega stað þegar ill öfl halda innreið sína í heim draumanna og upp á þau Sunnu stendur að bregðast við.

Kamilla hlaut nýverið Barnabókaverðlaun Guðrúnar Helgadóttur fyrir þessa fyrstu bók sína og lætur vonandi ekki staðar numið hér. Sagan er auðug að góðum hugmyndum og sögusviðið nógu áhugavert til að draga lesandann þangað eftirvæntingarfullan ásamt aðalpersónunni. Bókin hefði þó styrkst mikið með skýrari úrvinnslu á söguþræði og persónum. Hæglega hefði mátt stytta hana og ydda, þá sérstaklega fyrri helminginn, og draga upp sterkari mynd af Draumaríkinu í þeim hluta bókarinnar þar sem verið er að kynna söguheiminn – nýta sviðsetninguna frekar en samtöl milli aðalpersónanna. Sýna frekar en segja. Textinn hrekkur sums staðar úr gír og höktir. Annars staðar fara upplýsingarnar í óþarfa hringi. Hér er ekki við nýjan höfund að sakast heldur hefði bæði þurft virkari ritstjórn og einfaldlega betri yfirlestur til að lagfæra textann.

Margt er þó vel gert af höfundarins hendi. Sköpun draumanna er hrífandi og mikið gleðispil sem fær svo myrkt mótvægi en allt frá því að martraðaskrímslin ryðjast inn í Draumaríkið er óhugnaðurinn sterkur og ógnin mjög raunveruleg. Ekki er allt sem sýnist í upphafi og sannleikurinn á bak við tilvist Draumaríkisins er flóknari en Davíð virðist þegar hann kemur þangað fyrst. Í sögunni er sömuleiðis mjög vel heppnaður snúningur, eða „tvist“, sem hefur ekki þann tilgang einan að hrista upp í lesandanum heldur ljáir sögunni einnig meiri tilfinningalegan þunga. Sú sem hér skrifar furðaði sig í fyrstu á þeirri ákvörðun höfundar að láta aðalpersónuna flakka milli heimanna tveggja – hversdagslífsins og ævintýranna í Draumaríkinu – frekar en að halda Davíð alfarið inni í ævintýrinu en sú ákvörðun skýrist þegar líður á söguna og gengur vel upp. Samspil heimanna er lykill að sögunni og þá sérstaklega persónulegu ferðalagi Davíðs. 

Hér verður að minnast sérstaklega á fallegar teikningar Jóns Ágústs Pálmasonar af verum, fyrirbærum og stökum hlutum sem birtast á undan hverjum kafla og gera mikið fyrir andrúmsloft bókarinnar. Þær kallast þó ekki á við bókarkápuna og gaman hefði verið að sjá betri heildarútfærslu á útliti. Rétt eins og með söguna sjálfa vantar þar vandaðri áherslur í útgáfunni sjálfri en það verður aftur á móti spennandi að sjá Kamillu stíga næstu skref sem höfundur.