Við erum stödd í japönskum bæ árið 1991. Fjórtán ára strákur lendir í hrikalegu einelti en vingast við bekkjarsystur sína, Kojima, sem er þjáningasystir hans – þau eru helstu skotmörk eineltisseggjanna í bekknum. Framan af er þetta frekar hefðbundin unglingabók í ljóðrænari kantinum, en hægt og rólega opinberast ætlun höfundar: þetta er í raun heimspekileg rökræða um einelti.

Kawakami hefur sjálf lýst því yfir að Svo mælti Zaraþústra hafi verið áhrifavaldur og í raun má segja að tvær lykilpersónur bókarinnar séu á sinn hátt málpípur annars vegar níhílisma Nietzsche og hins vegar fornrar kínverskrar speki. Kojima reynir að finna merkingu í eineltinu, talar um „yndislega veikleika“ – en á móti segir einn eineltisseggurinn einfaldlega: „Eina ástæðan fyrir því að þú lentir í þessu er að þú varst nálægur þegar einhvern langaði til að kýla einhvern.“

En virkar þessi heimspeki sannfærandi þegar hún kemur úr munni fjórtán ára krakka? Vissulega hugsar maður stundum í miðri níhílískri einræðu að svona myndi enginn fjórtán ára krakki tala, en það kemur ekki að sök, maður trúir því samt alveg að hann myndi hugsa um það bil svona um það, þetta virkar þótt það sé ekki fullkomlega raunsætt. Í eftirmála íslensku útgáfunnar segir Maríanna Clara Lúthersdóttir réttilega að það sé áhugavert að sviðsetja þessar hugmyndir í „heimi þar sem hugmyndir og tilfinningar eru ekki margræddar og útþvældar, heldur ferskar, hráar og nýjar.“

Eineltið sjálft er óhugnanlegt og satt best að segja nokkuð ýkt á köflum, þetta er einhver allra versta tegund eineltis sem hægt er að hugsa sér, en það sem er áhrifaríkara eru viðbrögðin, að sjá hvernig er að lifa undir ógnarstjórn eineltis og hugsa um það alla daga. Aðalpersónan er nefnilega aldrei nefnd á nafn, þessi strákur er kallaður Auga af því hann er rangeygður, en það er eins og eineltið hafi brotið niður persónuleika hans – hann speglar sig í Kojimu og eineltisseggjunum Ninomiya og Momose, segir þeirra sögur frekar en sína eigin, sem maður skynjar að hann sé orðinn sannfærður um að sé einskis virði.

Og í ógnarstjórn eineltisins er það Kojima sem er í þögulli andspyrnu, en þetta er andspyrna píslarvottsins, sem kemur í ljós að er ekki raunveruleg lausn, þótt hún geti veitt tímabundna huggun. Það kemur oft á óvart hvaða heimspeki er hjálplegust í þessum aðstæðum og hvað leiðir þig í ógöngur – og í raun er ljóst að hvorug lífssýnin mun duga ein og sér í viðsjárverðum heimi. Eymdin elskar félagsskap, en hún er ekki endilega góður félagsskapur ef áframhaldandi sameiginleg eymd er skilyrði.

Heimspekin reynist líka dýrmæt til þess að framkalla sárar tilfinningar sem einelti fylgja – í raun er bókin vísbending um að mögulega hjálpaði einhver sár reynsla Nietzche og spekingum fornaldar að framkalla kenningar sínar, og mögulega er óklárað uppgjör við slíka reynslu ástæða veikleika téðra kenninga. Titillinn Heaven vísar til uppáhaldslistaverks Kojimu, sem hún kemst aldrei í að sýna aðalpersónunni. Auga fær aldrei að sjá himnaríki, það er alltaf handan seilingar, rétt eins og endanleg svör.

Bláendir bókarinnar er vissulega dálítið snöggsoðinn og þýðingarbragur á verkinu á köflum, orðið miðskóli stakk sérstaklega, en á móti er textinn heilt yfir læsilegur og ryþmískur og sagan grípandi og hugvekjandi. Og blóðið frýs þegar Momose, staðgengill Nietzche í japönskum gagnfræðaskólum, segir: „Við erum bara krakkar. Á okkar aldri telst ekkert vera glæpur.“