Á dögunum komst Hannes Hólmsteinn Gissurarson í mikið uppnám þegar hann taldi barnungar stúlkur ætla að stela af sér ferðatösku í fríhöfninni á Keflavíkurflugvelli, svo mikið uppnám að hann öskraði á börnin, segja sumir, ég var ekki á staðnum, því miður, en þó tel ég mig hafa heyrt þetta sama kvöld talsverð læti og þau voru ekki í veðrinu, það var klárlega öskur, kannski alla leiðina frá Keflavík, kannski ekki, en skyldi engan undra hafi Hannes öskrað því þetta er engin smá taska, þessi sem Hannes Hólmsteinn Gissurarson hefur dregið á eftir sér í svo mörg ár, sú taska hefur farið víða, hún hefur verið lánuð í margar ferðir, reynst betri en enginn, borið alla yfirvigt, léttilega, hlæjandi, taska svo stútfull af minningum og hugmyndum og tengslum, ég hef öruggar heimildir fyrir því að þetta tiltekna kvöld hafi í henni verið snyrtilega samanbrotin skyrta og tvö bindi, þarna var líka frelsi, sú tegund frelsis sem vegur ekkert og er þannig mjög hentug í ferðalög á milli landa og hugmynda og vina- og viðskiptasambanda, það er jafnvel hægt að byggja heilan feril á frelsi sem vegur ekkert, og þarna voru auðvitað sokkar og inniskór en einnig Kristján Loftsson sem einu sinni vann Frelsisverðlaun Heimdallar rétt eins og Hannes sjálfur og þau voru þarna líka: Frelsisverðlaun Heimdallar, og líka nokkrar bækur, til dæmis Handbók um hundrað kærleiksríkar leiðir til að drepa hvali en einnig skýrsla Hannesar um hrunið og neðarlega í töskunni, á öruggum stað, voru milljónirnar tíu sem fjármálaráðuneyti Bjarna Ben greiddi Hannesi fyrir að skrifa skýrsluna og mjög neðarlega í töskunni, bara alveg neðst, voru skítugar nærbuxur – en þannig er það með öll ferðalög, sama hvað það er mikið gaman, við komum heim með skítugar nærbuxur og sum okkar, reyndar langflest okkar, förum í gegnum það ferðalag sem líf í íslensku samfélagi er með þessar skítugu nærbuxur í farangrinum alla daga, nærbuxurnar af frekum karli sem þekkir ekkert frelsi annað en það að öskra á lítil börn og ég held að ég fari ekki með rangt mál þegar ég segi að það eilífa öskur sé hinn eiginlegi þjóðsöngur okkar Íslendinga.