Nanna – How To Start a Garden

Eins og alkunna er eiga fjöl­margir íslenskir tón­list­ar­menn fínu gengi að fagna erlendis. Nú þegar plötu­sala er í mýflugu­mynd eru streym­is­tölur á Spotify stundum not­aðar til að mæla vin­sældir tón­list­ar­fólks. Of Monsters and Men eiga senni­lega mest streymda íslenska lagið, Little Talk er núna með 873.500.000 spil­anir á Spotify – alveg gal­inn hell­ingur! Hljóm­sveitin er algjör­lega búin að meika það, hefur túrað heim­inn þvers og kurs og gefið út þrjár plötur síðan sveitin sigr­aði Músiktil­raunir 2010. Það er því saga til næstu plötu­búðar þegar söng­kona sveit­ar­innar og annað aða­l­and­lit hennar, Nanna Bryndís Hilm­ars­dóttir, tekur sig til og gefur út sóló­plötu, Hvernig á að hefja garð­rækt.

Öfugt við suma tón­list­ar­menn hefur Of Monsters and Men aldrei aug­lýst það sér­stak­lega að vera íslensk hljóm­sveit, enda er erfitt að benda á hið „íslenska“ í hljóð­heimi hennar, öfugt við t.d. Sigur Rós, þar sem fólk þyk­ist finna fyrir alís­lenskum fjöllum og firn­indum. Sóló­plata Nönnu hljómar þó mun meira „íslensk“ en Monsters, oft glittir í foss­barða hamra­veggi, snjó­fjúk á heiði og ein­mana hrafn á flugi. Nanna er mjög melankól­ískt stemmd, platan er mjög hæg, ang­ur­vær og jafn­vel drunga­leg – samt kraft­mikil þegar hún vill það. Meló­díurnar eru lengi að sýna sig, stundum springa þær út eins og fal­legt blóm, stundum ger­ist ekk­ert. Það mun hafa verið ein­angrun á Covid-tímum, sem hleypti þess­ari harm­rænu heimsenda­dep­urð í Nönnu og fyrir vikið er platan ansi sein­tekin og skrið­þung – eins og ört minnk­andi skrið­jök­ull á ham­fara­hlýn­un­ar­tímum, gæti ein­hver erlendur popp­skríbent jafn­vel sagt.

Nanna bakkar upp melankól­íuna með dap­ur­legum ást­ar­sorgar- og ein­angr­un­ar­textum og gengur oft nærri sér og berar inn að beini. Í Crybaby, einu af bestu lögum plöt­unnar, syngur hún til að mynda: When all the very best of me was / Given to the dogs in the street / Well, I don't have a problem / With crawling on fours … og maður tekur and­köf og hugsar: Æ, æ, aum­ingja stelpan. Það er vit­an­lega vandað vel til verka í allri fram­leiðslu, enda er Aaron Dessner úr hljóm­sveit­inni The National með putt­ana í hljóð­vinnsl­unni. Nanna syngur mjög vel og er góður túlk­andi. Það er smá kán­trífíl­ingur víðs vegar, heildin er mjög snyrti­legt indie-folk, sem stundum fær lánað út hljóð­heimi Sigur Rósar. Fín en frekar erfið plata – og ekki það auð­gríp­an­lega indie-popp, sem úr þess­ari átt hefur komið áður. Það er ekki skil­yrði að vera þung­lyndur, í ást­ar­sorg, eða almennt nið­ur­dreg­inn vegna ótta við heimsenda til að sam­svara sig við verkið, en það hjálpar eflaust til.

JFDR – Museum

Jófríður Áka­dóttir var bráð­ung byrjuð að búa til tón­list með systur sinni og fleiri stelpum í hljóm­sveit­inni Pascal Pinon, sem var yngsta bandið í því sem var stundum kallað krútt í kringum árið 2010. Hún var í Samaris og fleiri grúppum en sól­ó­feril hefur hún ástundað síðan 2017 þegar fyrsta JFDR-platan, Brazil, kom út. Museum er þriðja sóló­plata hennar og varð til upp úr sjálf­skoðun á Covid-tímum, mikið unnin með eig­in­manni hennar, Ástr­a­l­anum Joshua Wilkinson. Líkt og Nanna er Jófríður mest í hæga­gangi á plöt­unni sinni. Hún er leit­andi í tón­list­ar­sköp­un­inni og tekst oft vel upp í að búa til and­ríkt og dreym­andi gáfna­ljósa­popp eins og t.d. í fyrstu tveimur lög­unum: The Orchid með sinni sterku meló­díu og skemmti­legu hljóð­færa­skipan og Life Man, sem býður sömu­leiðis upp á sterka meló­díu og nán­ast sprett­harðan danstakt. Eftir þessa sterku byrjun tekur við mikil eyði­merk­ur­ganga um leti­legar og sein­teknar ball­öður, sem mynda eins konar súld­ar­lega inni­stemn­ingu, með nokkrum hápunktum þó – Air Unfold­ing er sem dæmi góð ang­ur­vær og blíð píanó­ball­aða og loka­lagið Und­er­ne­ath The Sun er nett kassagít­ar­drifin ball­aða, sem tekur mann út að ljós­inu við enda gang­anna. Þá er lagið Spectator glimr­andi fínt og langspil gefur ósungna lag­inu Flower Bridge drauga­legt yfir­bragð.

Platan hefði getað verið enn betri með meiri fjöl­breytni – allur þessi inn­hverfi og hvísl-list­ræni baðsloppafíl­ingur, sem sjaldan er með næga inni­stæðu í meló­díu­bank­anum, verður dálítið þreyt­andi til lengdar.