Nanna – How To Start a Garden

Eins og alkunna er eiga fjölmargir íslenskir tónlistarmenn fínu gengi að fagna erlendis. Nú þegar plötusala er í mýflugumynd eru streymistölur á Spotify stundum notaðar til að mæla vinsældir tónlistarfólks. Of Monsters and Men eiga sennilega mest streymda íslenska lagið, Little Talk er núna með 873.500.000 spilanir á Spotify – alveg galinn hellingur! Hljómsveitin er algjörlega búin að meika það, hefur túrað heiminn þvers og kurs og gefið út þrjár plötur síðan sveitin sigraði Músiktilraunir 2010. Það er því saga til næstu plötubúðar þegar söngkona sveitarinnar og annað aðalandlit hennar, Nanna Bryndís Hilmarsdóttir, tekur sig til og gefur út sólóplötu, Hvernig á að hefja garðrækt.

Öfugt við suma tónlistarmenn hefur Of Monsters and Men aldrei auglýst það sérstaklega að vera íslensk hljómsveit, enda er erfitt að benda á hið „íslenska“ í hljóðheimi hennar, öfugt við t.d. Sigur Rós, þar sem fólk þykist finna fyrir alíslenskum fjöllum og firnindum. Sólóplata Nönnu hljómar þó mun meira „íslensk“ en Monsters, oft glittir í fossbarða hamraveggi, snjófjúk á heiði og einmana hrafn á flugi. Nanna er mjög melankólískt stemmd, platan er mjög hæg, angurvær og jafnvel drungaleg – samt kraftmikil þegar hún vill það. Melódíurnar eru lengi að sýna sig, stundum springa þær út eins og fallegt blóm, stundum gerist ekkert. Það mun hafa verið einangrun á Covid-tímum, sem hleypti þessari harmrænu heimsendadepurð í Nönnu og fyrir vikið er platan ansi seintekin og skriðþung – eins og ört minnkandi skriðjökull á hamfarahlýnunartímum, gæti einhver erlendur poppskríbent jafnvel sagt.

Nanna bakkar upp melankólíuna með dapurlegum ástarsorgar- og einangrunartextum og gengur oft nærri sér og berar inn að beini. Í Crybaby, einu af bestu lögum plötunnar, syngur hún til að mynda: When all the very best of me was / Given to the dogs in the street / Well, I don't have a problem / With crawling on fours … og maður tekur andköf og hugsar: Æ, æ, aumingja stelpan. Það er vitanlega vandað vel til verka í allri framleiðslu, enda er Aaron Dessner úr hljómsveitinni The National með puttana í hljóðvinnslunni. Nanna syngur mjög vel og er góður túlkandi. Það er smá kántrífílingur víðs vegar, heildin er mjög snyrtilegt indie-folk, sem stundum fær lánað út hljóðheimi Sigur Rósar. Fín en frekar erfið plata – og ekki það auðgrípanlega indie-popp, sem úr þessari átt hefur komið áður. Það er ekki skilyrði að vera þunglyndur, í ástarsorg, eða almennt niðurdreginn vegna ótta við heimsenda til að samsvara sig við verkið, en það hjálpar eflaust til.

JFDR – Museum

Jófríður Ákadóttir var bráðung byrjuð að búa til tónlist með systur sinni og fleiri stelpum í hljómsveitinni Pascal Pinon, sem var yngsta bandið í því sem var stundum kallað krútt í kringum árið 2010. Hún var í Samaris og fleiri grúppum en sólóferil hefur hún ástundað síðan 2017 þegar fyrsta JFDR-platan, Brazil, kom út. Museum er þriðja sólóplata hennar og varð til upp úr sjálfskoðun á Covid-tímum, mikið unnin með eiginmanni hennar, Ástralanum Joshua Wilkinson. Líkt og Nanna er Jófríður mest í hægagangi á plötunni sinni. Hún er leitandi í tónlistarsköpuninni og tekst oft vel upp í að búa til andríkt og dreymandi gáfnaljósapopp eins og t.d. í fyrstu tveimur lögunum: The Orchid með sinni sterku melódíu og skemmtilegu hljóðfæraskipan og Life Man, sem býður sömuleiðis upp á sterka melódíu og nánast sprettharðan danstakt. Eftir þessa sterku byrjun tekur við mikil eyðimerkurganga um letilegar og seinteknar ballöður, sem mynda eins konar súldarlega innistemningu, með nokkrum hápunktum þó – Air Unfolding er sem dæmi góð angurvær og blíð píanóballaða og lokalagið Underneath The Sun er nett kassagítardrifin ballaða, sem tekur mann út að ljósinu við enda ganganna. Þá er lagið Spectator glimrandi fínt og langspil gefur ósungna laginu Flower Bridge draugalegt yfirbragð.

Platan hefði getað verið enn betri með meiri fjölbreytni – allur þessi innhverfi og hvísl-listræni baðsloppafílingur, sem sjaldan er með næga innistæðu í melódíubankanum, verður dálítið þreytandi til lengdar.