„Kerfið verndar ofbeld­is­menn sem meiða börn með því að berja móður þeirra, vernd­ara, öryggi, stoð og styttu. Eftir stendur ein­ungis drott­inn sjálfur til þess að koma barn­inu til bjargar. En hann er aug­ljós­lega ekki til.“

Þetta sagði Arndís Anna Krist­ín­ar­dóttir Gunn­ars­dóttir þing­maður Pírata í ræðu sinni undir liðnum störf þings­ins á Alþingi í dag. 

Hóf hún mál sitt á því að rifja upp per­sónu­lega reynslu: „Já, er hann óþol­in­móður? spurði lög­reglu­kona í Bjark­ar­hlíð þegar ég greindi henni frá því að mað­ur­inn hefði hringt í mig 88 sinnum á fjög­urra klukku­stunda bili. Spurning mín laut að því hvort ég gæti kært ofsókn­irnar til lög­regl­unnar hér á landi þrátt fyrir að ger­and­inn væri staddur erlendis. Er hann óþol­in­móður?“

Brenglað viðhorf í kerfinu til heimilisofbeldis og þolenda þess

Arndís Anna benti á að árið 2016 hefði heim­il­is­of­beldi verið gert refsi­vert hér á landi. „Það var síðan ekki fyrr en 2021 sem svo­kallað umsát­ursein­elti var gert refsi­vert sam­kvæmt íslenskum lögum. Fram að því giltu ákvæði um nálg­un­ar­bann og brott­vísun af heim­ili sem sjaldan var beitt. Hvers vegna? Ég held að við­brögð lög­reglu­kon­unnar, sem ég lýsti hér rétt áðan svari þeirri spurn­ingu með hreinum ágætum; vegna brenglaðra við­horfa í kerf­inu til heim­il­is­of­beldis og þolenda þess,“ sagði hún. 

„Í löngu og slá­andi við­tali í Heim­ild­inni fyrir örfáum dögum birt­ist við­tal við móður sem reynt hefur að koma sjálfri sér og barni sínu undan ofbeldi og ofsóknum föður barns­ins í fimm ár. Í fimm löng ár hefur dag­legt líf þeirra mæðgin­anna ein­kennst af miklu og ítrek­uðu áreiti, hót­unum og ann­ars konar ofbeldi af hálfu manns­ins. Maðurinn hefur hlotið dóm fyrir ofbeldið, sem ger­ist nán­ast aldrei. Hann hefur ítrekað verið lát­inn sæta nálg­un­ar­banni, sem ger­ist nán­ast aldrei. 

Þrátt fyrir allt þetta er barnið þvingað. Það er borið skelf­ingu lostið í fang ofbeld­is­manns­ins, öskur­grát­andi á hjálp, á stuðn­ing, á vernd. Barnið hrópar á móður sína sem með lögum er í senn skylt og bannað að vernda það gegn ofbeld­inu. Barnið hrópar á kerfið sem stendur alfarið með ofbeld­is­mann­inum. Kerfið verndar ofbeld­is­menn sem meiða börn með því að berja móður þeirra, vernd­ara, öryggi, stoð og styttu. Eftir stendur ein­ungis drott­inn sjálfur til þess að koma barn­inu til bjargar. En hann er aug­ljós­lega ekki til,“ sagði hún að lokum og spurði: „Forseti. Hvað er að?“

Hefur barist fyrir því af hörku að vernda son sinn

Í við­tali Heim­ild­ar­innar sem Arndís Anna vísar til kemur fram að um margra ára skeið hafi Melkorka Þór­halls­dóttir búið við hót­anir og ógn­anir, hún verið elt, setið hefur verið um heim­ili hennar og ruðst þangað inn. Hún hefur þurft að loka síma sínum vegna hund­raða hring­inga og skila­boða á öllum tímum sól­ar­hrings, skila­boða sem ein­kenn­ast af ill­mælgi, dóna­skap, smánun og van­virð­ingu, auk hreinna hót­ana. Hún lýsir stöðu sinni svo: „Í á fimmta ár hef ég aldrei verið full­kom­lega örugg, ég er stans­laust kvíðin, hrædd og svefn­vana.“

Á sama tíma hefur Melkorka ótt­ast um, og barist fyrir, vel­ferð ungs sonar síns. Maðurinn sem ber ábyrgð á því umsátri sem ein­kennt hefur líf Melkorku síð­ustu ár er barns­faðir hennar og má rekja þessa hegðun hans til þess er Melkorka sleit sam­bandi þeirra haustið 2018. Raunar má fara lengra aftur í tím­ann segir hún, því stjórnun og and­legt ofbeldi af hálfu manns­ins hófst enn fyrr. Af þessum sökum hefur Melkorka barist fyrir því af hörku að vernda son sinn en hún telur að öryggi drengs­ins sé ekki tryggt í umgengni við föður.

Hægt er að lesa við­tal Heim­ild­ar­innar í heild sinni hér.