Ung­ling­arnir vildu ekki fara til Tene um jólin. „Þá er einmitt svo gaman á Íslandi.“ Þetta var viss léttir fyrir mann á lista­manna­launum. Kaldasti des­em­ber frá því 1918 var töfrum lík­astur og jan­úar er á sömu leið. Ofnarnir í íbúð­inni ráða varla við frostið, konan er komin í skíða­skála­dressið og maður sefur dúð­aður undir sæng og ull­ar­teppi, alsæll, það er svo mikil stemn­ing í þessu. Úti gapir tunglið lon og don og útskýrir lognið á sjónum, morg­un­túr­arnir með hund­inum eru brak­andi fagrir og í vinnu­stof­unni gengur hita­blás­ar­inn allan dag­inn.

Vér menn­ing­ar­verka­menn fögnum nýju ári eins og aðrir og lítum yfir far­inn veg, gefum okkur klukku­stund til þess, því í okkar bransa er auð­vitað aldrei frí, við erum jú mestu vinnu­hestar þessa lands, eins og unn­endur lista­manna­launa vita hvað best.

Bókajólin

Ein­hverjir töl­uðu um tíð­indi í jóla­bóka­flóð­inu, að orðið hefðu kyn­slóða­skipti. Veit ekki alveg með það, en Arnaldur vék nú samt …