Einu sinni bjó ég á Lauf­ás­vegi í nokkur ár. Það gerði Bragi Ólafsson líka. Það gerði ljóð­skáldið Svanur Berg­munds­son sömu­leiðis. Þið sjáið hann á for­síðu bók­ar­innar. Svan­ur­inn kapp­klæddi. Þetta er alvöru svanur, þótt einu sinni hafi hann verið í manns­lík­ama. Hann er vopn­aður bjór og fót­bolta, með Fjalla­refstösku á öxl­inni og skrítna der­húfu á hausnum. Hausnum sem er fót­bolti. Þetta er svanur sem hefur drepið mann, ljóð­skáld sem drap mann og hætti að drekka á Litla-Hrauni.

Framan af fjallar þessi bók samt aðal­lega um fast­eigna­við­skipti. Hjörtur og Droplaug eru að skoða íbúð systur Svans, íbúð­ina sem hann býr í núna. Þau vilja kaupa, Svanur vill ekki að íbúðin selj­ist, því þá á hann hvergi heima.

Við þekkjum þetta flest. Þau okkar sem höfum ekki keypt fast­eign höfum leigt hús­næði dýrum dómum eða fengið að gista í hús­næði góð­vilj­aðra ætt­ingja. Við höfum hins vegar fæst upp­lifað jafn lit­ríkt og …