Mál­vís­inda­konan Alba Jak­obs­dóttir hefur mörg járn í eld­inum. Þegar sagan hefst er hún stödd erlendis á ráð­stefnu um fámennistungu­mál, en hún er einmitt sér­fræð­ingur í þeim. Hún kennir mál­vís­indi í háskól­anum og les hand­rit fyrir tvö útgáfu­fyr­ir­tæki. Snemma í sög­unni ákveður hún að kaupa bústað og land skammt frá Reykja­vík og hefja ræktun. Það gerir hún í fram­haldi af pæl­ingum um hversu mörg tré hún þurfi að gróð­ur­setja til þess að kolefn­is­jafna fyrir flug­ferð­irnar sem hún hefur farið síð­asta árið.

Alba hefur óbilandi áhuga á orðum, rótum þeirra/sifjum og notkun.

„Það getur komið fyrir, jafn­vel í miðju sam­tali, að ég missi af því sem fólk segir af því að hug­ur­inn er upp­tek­inn við eitt­hvert orð sem fólk hefur látið falla og áður en ég veit af er ég farin að hugsa um beyg­ingu þess og stofn og orð­myndir sama stofns, það kemur jafn­vel fyrir að setn­ingar í sam­tali rað­ist upp …