Allt sem rennur er tit­ill nýút­kom­innar bókar Bergþóru Snæ­björns­dóttur, en Bergþóra hefur áður sent frá sér tvær ljóða­bækur (Daloon dagar og Flórída) og eina skáld­sögu, Svíns­höfuð. Sú síð­ast­nefnda hlaut Fjöru­verð­launin 2019 auk þess sem Svíns­höfuð og Flórída hlutu báðar til­nefn­ingu til Íslensku bók­mennta­verð­laun­anna. Það hafa því eflaust margir beðið nýj­ustu bókar Bergþóru með eft­ir­vænt­ingu, og ég held það sé óhætt að segja að þeir verði ekki fyrir von­brigðum með Allt sem rennur, enda er bókin að mínu mati hennar besta hingað til.

Nú þegar form­leg­heit­unum í þessum dómi er lokið skulum við dýfa okkur ofan í heim bók­ar­innar, sem er marg­slung­inn og djúpur.

Kápa bók­ar­innar slær tón­inn fyrir inni­haldið, en kápu­teikn­ingar Almars Steins Atla­sonar (af ein­hvers konar verum sem ég túlka sem vöðva­tröll og stelpu) tóna full­kom­lega við hráa og til­finn­inga­þrungna áferð inni­halds­ins, og þetta segi ég með eins mik­illi aðdáun og ég mögu­lega á til.

Form Allt sem rennur …