Finnst þér ójöfn­uður áber­andi í íslensku sam­fé­lagi – og hvernig birt­ist það? Þessari spurn­ingu var beint að veg­far­endum sem valdir voru af handa­hófi. Flestir sögðu svo vera og til­efni væri til aðgerða. Kallað var eftir hækk­unum á lægstu launum, breyt­ingum á skatt­kerfi og lok­unum á skattasmugum. 

Síhverf­andi milli­stéttSól­mundur vill sjá milli­stétt­ina blómstra en ótt­ast að hún eigi á hættu að hverfa eins og staðan er í dag.

Sól­mundur Ósk Hálfdáns, 28 ára, raf­virki segir að ójöfn­uður í íslensku sam­fé­lagi birt­ist helst í stétta­skipt­ingu. „Ójöfn­uður er á milli stétta. Milli­stéttin í land­inu er að minnka með hverjum ein­asta degi.“

Sól­mundur vill helst grípa til aðgerða til að draga úr stétta­skipt­ingu. „Í fyrsta lagi mætti hækka lægstu laun til að byrja að byggja aftur upp milli­stétt­ina. Eins þyrfti að loka á ákveðnar skattasmugur sem fólk nýtir til að kom­ast undan því að greiða þann pen­ing sem það á að borga, svo ríkið geti stutt við þá sem þurfa mest á því að halda.

Draum­ur­inn er að fá borg­ara­laun, en þá þyrfti sterkara skatt­kerfi.“

Sátt með launa­kvót­ann.Ragn­heiður trúir á þær aðgerðir sem ráð­ist hefur verið í innan sam­fé­lags­ins er varða bætt kynja­hlut­föll á vinnu­stöðum.

Ragn­heiður Linnet, 23, nemi og starf­maður í Auganu segir að ójöfn­uður sé áber­andi og birt­ist aðal­lega í for­rétt­indum hvítra og ójafn­rétti kynj­anna. Hún vill að sam­fé­lagið haldi áfram að vinna að úrbótum sem nú þegar er verið að inn­leiða, svo sem kynja­kvóta. „Það ætti einnig að skoða og leið­rétta launa­mis­mun eftir kyn­hneigð.“

Ekki samdauna mis­skipt­ing­unni.„Það þarf að minnka þennan mun.”

Valgeir Guð­munds­son, 70 ára, strætó­bíl­stjóri og blikk­smiður telur að það sé mikil mis­skipt­ing í þjóð­fé­lag­inu. „Það er til fólk sem hefur nóga pen­inga og svo er mikið af fólki sem á enga pen­inga.“

Valgeir segir hægt að fara ýmsar leiðir til úrbóta. „Hækka per­sónu­af­slátt­inn til dæmis, það myndi muna lág­launa­fólki miklu. Það þarf að minnka þennan mun.“

Skatt­fríð­indi fyrir lág­launa­fólk.Halldóra er sátt við lífið en er þó með­vituð um fólk sem er verr statt en hún.

Halldóra Sig­munds­dóttir, 82 ára, verka­kona hefur yfir engu að kvarta. „Mér finnst lífið nú bara nokkuð gott.“ Halldóra sagði þó að það mætti bæta hlut­skipti fátæk­asta fólks­ins, til að mynda með skatta­fríð­indum.

Spáir ekki í ójöfnuðValdimar vill ekki dvelja í reið­inni.

Valdimar Tómasson, 51 árs, ljóð­skáld segir óþarft að velta sér upp úr því sem ekki er hægt að breyta, en ójöfn­uður hafi alltaf fylgt sam­fé­lags­skipan manna. „Ójöfn­uður er bara svo eðli­legur að maður kippir sér ekk­ert upp við hann. Ég eyði ekki orku minni í þá reiði.“ Hann við­ur­kennir þó að hann myndi bregð­ast öðru­vísi við ef hann vissi hvað hægt væri að gera til að draga úr ójöfn­uði.

Bætt aðgengiAð starfa með fötl­uðu fólki hefur vakið upp vit­und Bryn­dísar á því hvað sam­fé­lagið gerir almennt litla grein fyrir skjól­stæð­ingum hennar.

Bryndís Stein­þórs­dóttir, 22 ára, í starfi hjá Reykja­dal. „Ég er í starfi hjá Reykja­dal og get sagt að ég finn fyrir ójöfn­uði gagn­vart fötl­uðu fólki. Sam­fé­lagið er byggt fyrir okkur hin en ekki fyrir fatl­aða. Það ætti að gera hlut­ina aðgengi­legri fyrir fatlað fólk, til dæmis þá sem nota hjóla­stóla.“