„Bókin Óskila­munir eru stuttar sögur, og inn á milli ljóð og ljós­myndir sem eru sjálf­stæðar en kall­ast á og tengj­ast með nokkrum þráðum,“ segir rit­höf­und­ur­inn Eva Rún Snorra­dóttir. Bókin fjallar um kross­götur, skiln­aði, á ýmsum skeiðum í líf­inu og ýmsum birt­ing­ar­myndum. „Skilnaði elsk­huga, skiln­aði vina, þegar maður þarf að skilja við eitt­hvað í sjálfum sér. Svo fjallar hún líka um sárs­auka, hvernig hann mótar okkur og hvernig hann vinnur og við með hann. Hún fjallar líka um ákveð­inn per­formans í líf­inu, það er mikið fjallað um sviðs­lista­fólk og alls konar sviðs­listir og hvernig lífið er eitt alls­herjar grímu­ball. Svona verið að reyna að rekja það upp.“

Hún byrj­aði að skrifa nokkrar sögur sem spruttu frá ein­hverju sem hún var að ganga í gegnum og upp­lifa. „Svo mót­aði ég það með aðferðum skáld­skap­ar­ins. Og svo bara hélt ég áfram og það opn­að­ist ein­hver taug. Það spruttu út þessar sögur og svo hef ég bara verið að elta það. Hún bara varð til í þeirri vinnu.“

Gott og fallegt að gefa út bók 

Ólíkt mörgum öðrum þá unir hún sér illa við skriftir í algjörri ró, hún þarf á óreið­unni að halda. „Það tók mig tíma að fatta að ég þarf óreiðu, dýnamík til þess að skrifa. Þegar ég kem úr sviðs­list­inni og hef unnið í sam­sköpun þar sem við erum nokkur að kasta boltum og það verður ein­hver dýnamík. Ég er búin að vera und­an­farin ár að þróa þá dýnamík ein, að búa til ein­hverja óreiðu með litlum miðum. Þannig að ég mæti á dag­inn og bý til rosa mikla óreiðu með miðum og listum og stundum hlutum. Og þá get ég byrjað að skrifa.“ 

Það er góð til­finn­ing að gefa út bók. „Mér líður vel með að bókin sé komin út. Mjög vel. Ég er mjög ánægð með hana, mér finnst gott að taka utan um þennan við­burð að gefa út bók. Þetta er stórt. Mér finnst það bara gott og fal­legt.“